یادداشتی از علی نوین پور پیرامون جایزه ساختمان سال ایران

 مفتخریم که اعلام نماییم یادداشت جدیدی توسط یاران گرامی در کانال دیده بان معماری پیرامون جایزه ساختمان سال ایران منتشر گردیده است. این یادداشت به قلم استاد ارجمند جناب آقای علی نوین پور می باشد. این یادداشت به شرح ذیل می باشد:

 


 در پی یادداشت “آرامش در حضور دیگران” آقای علی نوین پور، فایلی صوتی فرستادند که در آن در باره مسابقات معماری بطور عام و جایزه ساختمان سال ایران بطور خاص، توضیحاتی داده اند. دیده بان معماری بدون ردّ یا تأیید محتوای مطلب، خلاصه ای از آن را منتشر میکند.

 

مسابقات معماری، از یک منظر به دو دسته تقسیم میشوند:

۱- مسابقات معماری که باید هویت آفریینده اثر تا پایان مرحله داوری مخفی بماند.

که دوحالت دارد:

– حالت اول مسابقاتی که هویت آفریننده اثر مخفی است و معمولا برای ارجاع کار برگزار میشود. بنابراین طبیعتا در این نوع مسابقه با طرح های معماری روبرو خواهیم بود. در این نوع مسابقه مسلما اثر ساخته شده قابل شرکت داده شدن نیست و فقط طرح های تهیه شده برای همان مسابقه ارائه میشود و هویت مسابقه دهنده به یک شناسه تبدیل و قابل بازیابی میشود؛ و بعد از داوری هویت آفریننده اثر مشخص میشود. 

– حالت دوم این است که ارجاع کار انجام نمیشود و تأکیدی هم بر طرح تازه و منحصر به موضوع بودن نیست، بلکه بناست به اثری ساخته شده جایزه داده شود. در این حالت هم اثر ساخته شده بدون اعلام هویت شرکت کنندگان برای داوران به نمایش در میآید و داوران کار ساخته شده را قضاوت میکنند و جایزه ای به آن میدهند. این حالت دیگر برای ارجاع کار نیست بلکه برای تقدیر یا جریان سازی و ترویج است.

۲- مسابقاتی که باید هویت آفریننده اثر کاملا مشخص باشد، و انتساب اثر به آفریننده نیز احراز شود. در این دسته، هویت آفرینندگان آثار معماری با همکارانشان کاملا باید روشن باشد. بر این اساس داوران در هر مسابقه ای بسته به سیاست گذاری مسابقه، داوران با اطلاع از هویت صاحب اثر قضاوت میکنند. در داوری بازدید میدانی باید انجام شود و اثر در حال بهره برداری مشاهده شود، داوران یا نمایندگان داوران بررسی های میدانی را انجام میدهند، قضاوت متکی بر اسناد تصویری نیست و کار باید بصورت زنده از نزدیک مشاهده شود. 

در بعضی از مسابقات یا جوایز معماری رایج در ایران، اکثر طرح ها یا بناهایی که با کد میآیند به فرایند داوری، کاملا شناخته شده هستند و هویت آفریننده آنها مخفی نیست. در این صورت استفاده از شناسه که برای مخفی کردن هویت آفریننده اثر است، چه معنایی دارد؟؟!!

اما در باره موضوع جایزه ساختمان سال ایران:

وقتی عنوانی انتخاب میکنیم بنام ساختمان سال ایران، باید مشخص کنیم که این جایزه قرار است به چه چیزی داده شود؛ به طراح؟ به مجری؟ یا به سرمایه گذار یا بهره بردار؟ در عنوان جایزه باید روشن شود که این جایزه از کدام منظر و برای چه فعالیتی تعریف میشود. 

مثلا در جشنواره های سینمایی، برای کارگردان، بازیگر، سناریو، جلوه های ویژه، تصویربرداری، صدابرداری و . . . به فیلم های گوناگون جایزه میدهند. آیا در ساختمان سال ایران هم قرار است اینطور باشد؟ در جشنواره های سینمایی وقتی فیلمی را بعنوان بهترین فیلم انتخاب میکنند، آن جایزه متعلق است به تهیه کننده. بنابراین آیا جایزه ساختمان سال ایران هم به سرمایه گذار تعلق میگیرد؟ 

در هیچ جای جهان هیچ نمونه ای برای این نحوه قضاوت ملاحظه نمیشود که از معمار دعوت شود که کارش را معرفی کند و در باره آن توضیح دهد. این شاید توهینی باشد به ساحت معمار و توهین بزرگتری است به ساحت معماری. اثر هنری را با کلمات نمیتوان توضیح داد. حتی یک مورد هم در جهان نیست که چنین کاری بکنند. این اولین بار در ایران اجرا میشود؛ مانند بسیاری دیگر از چیزها  و نوادر که ما در ایران اختراع کرده ایم.

 

منبع: کانال تلگرام دیده بان معماری

 

📍 به اطلاع مخاطبین ارجمند می رساند که این یادداشت با حفظ حقوق مؤلف و دیده بان در وبسایت هنرمعماری آنلاین نیز منتشر شده است.

۱۳۹۶-۱۱-۲ ۰۷:۲۱:۵۴ +۰۳:۳۰ ۲ بهمن ۱۳۹۶|رویدادهای معماری ایران دسته بندی ها|برچسب ها: , |
%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A
طراحی سایتسئواجاره ویلا و فروش ویلا شمالسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلاویلا شمالویلا زیباکنار