زیربنا: ۳۴۸ متر مربع

هزینه در هر متر مربع: ۲۰۰ یورو

مقاطعه کار: نیما درویش

معمار و مشتری در سواحل دریای خزر متحد شده‌اند تا معماری‌ای بسازند

که در آن فرهنگ ایرانی/ اسلامی با مدرنیته‌ی غربی تلاقی می‌کند.

Corbu in Iran

تصاویر بالا

اسکیس‌ها، راندو‌های کامپیوتری و مدل‌های آزمایشی، روند خلّاق به وجود آمدن خانه‌ی درویش را نشان می‌دهند. این ویلا در شهرستان نور در استان مازندران واقع شده. اگر چه منطقه‌ی ویلایی‌ای که ساختمان در آن واقع شده مشهور است به زیبایی طبیعی‌اش، بی کوچکترین التفاتی به چشم اندازهای طبیعی توسعه یافته.

نمای متوجه خیابان

جغرافیای جدید مکان‌های بدیلِ مدرنیته، امکان حضورِ محتملِ جهان‌های موازی با جهان آشنای ما انسان‌های مدرنِ غربی را فراهم می‌آورد؛ جهان آشنایی که در آن کوچکترین نشانه در طرح به سرعت کدگذاری می‌شود. مواجهه با ژانری متفاوت در معماری معاصر در چنین مکان‌هایی، معمولاً غوغایی از شگفتی و تشویش برمی‌انگیزد. این مثْل مواجه شدن با افرادی است که از مسیر وجودی ما بی نهایت دورند و ما هم نمی‌دانیم چگونه آن‌ها را به قصد ابراز عشق، وارد کردن انتقاد و یا حتّی صرف برقراری ارتباط طبقه بندی کنیم.

در همین ارتباط بخوانید!  آغاز بلندمرتبه­‌سازی در ایران | هنر معماری

پس اگر این موضوع که هر ساختمان نماینده‌ی یک شخص است و معمولاً خصوصیات اتوبیوگرافیک او را باز می‌نمایاند درست باشد (که دست کم در تأویل رؤیای فروید اینگونه است)، [...] معمار و مشتری او سعی کرده‌اند با مصالح محدود ولی با نیّات صادقانه در طراحی، سازه‌ی ساختمانی‌ای را خلق کنند که حداقل تا حدی تمایلات مدرنیستی غربی خود را در تقابل با ایده‌ها و فرم‌های مغشوشی که سکنه‌ی بومی در چنین اماکنی از آفریدن آن خودداری نمی‌کنند، نشان دهد.

  1. ورودی ۲٫اتاقهای میهمان ۳٫حمام‌ها ۴٫پارکینگ ۵٫تأسیسات ۶٫آشپزخانه، اتاق غذاخوری ۷٫اتاقهای نشیمن ۸٫اتاق خواب دونفره ۹٫تراس‌ها ۱۰٫باغچه‌ی سقفی

پویا خزائلی (که مدتی با شیگرو بان در استودیوی سقف مرکز پومپیدو همکاری کرده است) [...]  بر یک واریاسیون فضایی دشوار لوکوربوزیه در «شعر زاویه‌ی قائمه» تمرکز کرده است. ایده‌‎ی حساس و اصیل طرح ریشه در میل به برآوردن یک نیاز کارکردی دارد که همانا خلاصی از سادگی است: فراهم آوردن امکان لذّت بردن از جنبه‌ی اسرارآمیز دریا یا دریاچه‌ی خزر برای ساکنین ویلا؛ دریایی که از دید افراد ساکن در منطقه‌ی توریستی ساحلی که به شکلی سوررئال رشد کرده، پنهان شده است.

در همین ارتباط بخوانید!  گفتگو: معماری پایدار از نگاه پویا خزائلی پارسا | هنر معماری

خزائلی، احتمالاً با استفاده از تجربه‌ای که به عنوان مجسمه ساز در چنته دارد، سر ساختمان را به فلک کشانده و آن را با یک رمپ هوایی نشانه گذاری کرده.

این عنصر با توده‌ی بسته‌ی جعبه‌ای محصور در دیوار قطع می‌شود و تراسی را در طبقه‌ی اول ایجاد می‌کند که در بیرونِ بنا باز است و به یک باغچه‌ی سقفی درست و حسابی ختم می‌شود؛ سقفی که پانورامایی دلربا ارائه می‌کند که به طرف دریا کشیده می‌شود. قیافه‌ی بنا، که از وسواس ساختمان‌های نواری که در مسابقات معماری به حد وفور یافت می‌شوند بسیار فاصله گرفته، چندپارگی شیزوفرنیک طراح معاصر را نشان می‌دهد. او از طرفی سودای برقراری نظم مورد لزوم برای هر سازه را در سر دارد، و از سوی دیگر جذابیت الزامات بیانی سفینه‌ی تفکرات او را به قُلزُم ایده‌ها و فرم‌هایی که نهایتاً محقق شدند کشانده است

در همین ارتباط بخوانید!  یافتن تعادلی زیبا | حمید خداپناهی

خزائلی پارسا در سال ۱۹۷۵ در تهران متولد شد. رویکرد او به مواد ساختمانی به شکل طرز توجهی واقع بینانه است: قاب اسکلت فلزیْ خانه را در برابر زلزله مقاوم می‌سازد؛ دیوارها روکار گچ شسته؛ کف آتریوم داخلی، باغچه‌ی سقفی و پارکینگ با روکش سنگهایی که از ساحل جمع آوری شده‌اند، پوشانده شده؛ کف فضای داخلی پارکت است که در خود منطقه تولید شده.

پویا خزائلی پارسا دلالت معنایی یک پیاده روی معمارانه را به پروژه‌اش تحمیل کرده است. ساختمان، در حالی که ارتفاع می‌گیرد، حجمش به بیرون و به درون به داخل یک حیاط مرکزی گشوده و به یک باغچه‌ی سقفی ختم می‌شود.