پایگاه خبری هنرمعماری آنلاین زین بعد بر روی آدرس زیر به روز رسانی خواهد شد.

کاخ و باغ جیان فو، پکن، چین

دفاتر معماری «تساو و مک کاون» و «پی» با همکاری یکدیگر کار معماری داخلی بخش بازسازی شده‎‌ای از شهر ممنوعه را به انجام رساندند.

برج بازسازی شده‌ی «ابرهای خوش یمن» اینک اتاق پذیرش را در خود جای داده است.

کاخ و باغ جیان فو (که در زبان چینی به معنای «شادی جاودان» است) مجموعه‌ای است در گوشه‌ی شمال غربی شهر ممنوعه در پکن، که در سال ۱۹۲۳ در آتش سوخت. نُه پاویون و سایر سازه‌های پیرامون حیاطها که با گذرگاه‌هایی به هم متصل می‌شدند، در سال ۱۷۴۰ برای شیان لونگ، امپراتوری از خاندان شینگ ساخته شده بود. او در این مجموعه کاخها به مساحت ۷۲/۰ کیلومتر مربع (که امروزه به واسطه‌ی ۸۰۰ سازه‌ی چوبی خود شهرت دارد) به دنبال خلوتگاهی می‌گشت تا در آن، از دغدغه‌های دربار استراحت کند. پس از به قدرت رسیدن سون یات سن در سال ۱۹۱۱، و پس از آتش سوزی، اقدامی برای جبران صدمات واردشده به عمل نیامد تا آنکه در اواسط دهه‌ی ۱۹۹۰، بنیاد میراث چین که سازمانی غیرانتفاعی است و به وسیله‌ی رئیس شرکت ساختمانی هنگ کنگی هانگ لونگ اداره می‌شود، با همکاری موزه‌ی سرپرست کاخ‌های شهر ممنوعه، کار پرزحمت بازسازی آن را بر عهده گرفت.

پروژه علاوه بر کندوکاو در بایگانیها و مطالعه‌ی عکسها و طرحها و نقاشیهای قدیمی، متضمن به خدمت گرفتن سنگتراشان، نجاران، کاشی کاران و نقاشانی بود که از هنرها و فنون ساختمانی سده‌ی هجدهم آگاهی داشته باشند. مسائلی که همچنان باقی می‌ماند، عبارت بود از کاربردهای جدید بنا و همچنین طراحی فضاهای داخلی آن. از این رو در سال ۲۰۰۴ فصل تازه‌ای در بازسازی این مجموعه گشوده شد و مدیر پروژه به کالوین تساو از دفتر معماری «تساو و مک کاون» در نیویورک مراجعه کرد. تساو در جریان پیشرفت کار طراحی داخلی، از شعبه‌ی شرکت «پِی» در پکن تقاضای همکاری کرد. نیازی به گفتن نیست که برگزاری المپیک و طرح بازسازی سراسری شهر ممنوعه، نیز بر زمان بندی پروژه تأثیر می‌گذاشت.

کارفرمایان در طلب آن بودند که سازه‌های مختلف مجموعه برای کاربردهای خاصی مانند نمایشگاهها و برگزاری مراسم مختلف حفظ شود. در اینجا مقامات، حامیان مالی و پژوهشگران، می‌توانند در محوطه‌ای جدا از ۷ میلیون نفری که سالانه وارد شهر ممنوعه می‌شوند، گرد آیند. معماران عمده‌ی تلاش خود را به چهار ساختمان معطوف داشتند (البته اگر دو سازه‌ی دستشویی عمومی و انبارها را به حساب نیاوریم): سازه‌ی اصلی به مساحت ۱۰۰۰ متر مربع که پاویون «بهار دیرپا» نام دارد و برای مراسم مهم و ضیافتهای بزرگ از آن استفاده می‌شود؛ تالار «فضایل جاودان» که فضایی چندمنظوره است به مساحت ۲۳۰ متر مربع؛ اتاق کوچک پذیرش به مساحت ۴۵ متر مربع در برج کوچک «ابرهای خوش یمن»؛ و موزه‌ای به مساحت ۳۴۰ متربع در پاویون «خلوت آرام». گروه معماری همچنین می‌بایست عناصر سیستم‌های سرمایشی، گرمایشی، نورپردازی و لوله کشی را به شکلی نامحسوس در همه‌ی این فضاها تعبیه می‌کرد.

تصاویر بالا:سقف چوبی بازسازی شده و نمایان پاویون «بهار دیرپا» در تقابل با تالار اصلی شیک و آراسته‌ی «فضایل جاودان» (بالا، چپ) و دیوار گرداگرد آن که رو به جنوب شرقی دارد قرار می‌گیرد. گروه طراحی با همکاری یک شرکت نیویورکی، سیستم نورپردازی متشکل از چراغهای هالوژن و فلوئورسنت در بنا راه اندازی کردند. فانوسهای جدیدی که در بیرون آویخته شدند، از همان فانوسهایی الهام گرفته شده‌اند که در شهر ممنوعه به کار می‌رفتند، ولی به جای چوب و شاخ گاوهای دست ساز، بدنه‌ای از برنز و پلی کربنات دارند.

معماران احساس می‌کردند طراحی داخلی فضاها باید به گونه‌ای کاملاً متفاوت با بازسازی بیرونی بنا انجام شود؛ عملکرد فضاها دچار تغییرات قابل ملاحظه‌ای شده بود و بیشتر آنها می‌بایست برای فعالیتهای مختلفی انعطاف پذیری داشته باشند. تساو همچنین از بازسازی فضا به شکل اولیه‌ی آن، اکراه داشت و رویکرد مدرنی را در پیش گرفت که در آن، طراحی و معماری داخلی، مکمل سازه‌های رنگارنگ و پرنقش و نگار بودند. معماران، تالار اصلی و پاویون بهار جاودان را به گونه‌ای طراحی کردند که به روشنی بر این جدایی فضاهای درونی/ بیرونی تأکید نشان دهند. آنها از رنگهای ملایمی بهره جستند که در تقابل با رنگهای تند و زنده‌ی بیرون قرار می‌گرفت و پلکان حجیمی از چوب گردو در بنا تعبیه کردند که بازدیدکنندگان را به طبقه‌ی سوم می‌برد، جایی که آنان می‌توانستند چشم اندازهایی از بقیه‌ی شهر ممنوعه را نیز تماشا کنند. طبقه‌ی دوم پاویون، تجهیزات تأسیساتی را در خود جای داده و در طبقه‌ی نخست که مراسم و ضیافتها در آن برگزار می‌شود، معماران کف جدیدی طراحی کردند که روی کف اولیه‌ی بنا شناور است (این کف اولیه از معدود عناصری است که از آتش سوزی سال ۱۹۲۳ بر جا مانده بود). برای بارزتر نشان دادن این تصمیم، آنان حفره‌های شکاف مانندی دور ستونها و در گرداگرد خانه به وجود آوردند که بیننده می‌تواند از میان آنها نیم نگاهی به کف اصلی بنا بیندازد.

تصویر سمت راست:در سازه‌ی اصلی، یعنی پاویون «بهار دیرپا» معماران روی کف شکننده‌ی اولیه‌ی بنا، کف جدیدی کار گذاشتند و پلکان حجیمی از چوب گردو در آن تعبیه کردند که بینندگان را به طبقه‌ی سوم راهنمایی می‌کند.

تصویر سمت چپ:کار بازسازی دقیق پاویونها که با کمک بنیاد میراث چین انجام شد، در گذرگاههای مسقف جلوی پاویون «بهار دیرپا» به خوبی نمایان است.

گروه طراحی موزه‌ی پاویون «خلوت آرام» را نیز به گونه‌ای انعطاف‌پذیر طراحی کرد تا برای انواع نمایشگاههای متغیر قابل استفاده باشد. گذشته از راه اندازی سیستم‌های تهویه‌ی مطبوع معمول، معماران نرده‌ها، حائلهای مشبک، کفپوشها و لوازم نورپردازی را به صورت سفارشی ساختند و با دقت، الگوی رنگی ملایمی را برای آنها انتخاب کردند. تالار چندمنظوره‌ی «فضایل جاودان» نیز تقریباً با همین مجموعه‌ی عناصر، تجهیز شده و مبلمان آن، حس و حالی نیرومند از چین مدرن را به بیننده القا می‌کند.

گفت‌وگوی آگاهانه‌ای که میان گذشته و حال برقرار شده است، به ویژه در پاویون اصلی جلوه‌ی بسیار مؤثری پیدا می‌کند. حال و هوای پیراسته‌ی مدرنیستی و فضاهای شناور، بدون هیاهو بینندگان را به تحسین هنرهای دستی و ویژگیهای چشمگیر عناصر جدید بنا برمی‌انگیزد.

مقطع A-A

پلان کاخ و باغ جیان فو

۱۳۹۶/۱۰/۱۱ ،۱۰:۲۷:۵۶ +۰۰:۰۰۵ مرداد ۱۳۹۶|دسته‌ها: پروژه‌های معماری داخلی|برچسب‌ها: , , , , , , , , , , |