(Mujer Bridge (Puente de la Mujer

بوئنوس آیرس از اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰ به برنامه ریزی‌هایی در زمینه‌ی طراحی و ساخت‌ و ساز شهری برای جذب سرمایه‌های خارجی روی آورد و به ویژه در پی راهی بود تا به منطقه‌ی بندری نیمه ویران پوئِرتو مادِرو جان تازه‌ای ببخشد. این منطقه که نام ادوارد مادِرو، سازنده‌ی بندر، را بر خود دارد، از سال ۱۹۲۵ که بندر جدیدی در شمال شهر ساخته شد، بی استفاده باقی ماند.

طرح‌های مختلفی، از جمله طرحی از لوکوربوزیه (۱۹۲۹)، برای احیای این منطقه پیشنهاد شد، ولی هیچ یک از آنها موفقیتی به دست نیاوردند، تا آنکه شرکت «آنتیگو پوئرتو مادرو» در سال ۱۹۸۹ طرح جامعی برای بازسازی این سایت ۱۷۰ هکتاری ارائه داد. از جمله از کالاتراوا خواسته شد تا برای لنگرگاه شماره‌ی ۳ که به اندازه‌ی کافی با شهر ارتباط نداشت، پل عابر پیاده‌ای طراحی کند.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ی برنشتاین

طرح کالاتراوا، پل موهر («پوئنته دلا موهر» یا «پل زنان»)، «سازه‌ای است متشکل از پل معلق چرخانی به طول ۱۰۲ متر، که بین دو لبه‌ی ثابت دسترسی در طرفین قرار گرفته است. کابل‌هایی که از دکل موربی به ارتفاع ۳۹ متر آویخته شده‌اند، بخش مرکزی را نگه می‌دارند. این بخش از پل می‌تواند ۹۰ درجه بچرخد و مسیر حمل و نقل آبی را باز کند.

وزن برج موتوری موجب موازنه‌ی وزن دکل مورب می‌شود و همین، امکان ساده‌تر شدن سیستم چرخاننده را فراهم می‌آورد. این پل با نورپردازی شبانه‌ی خود، تبدیل به نماد احیای این ناحیه از پایتخت شده است.» درازای کل پروژه به ۱۶۰ متر می‌رسد و هزینه‌ی ساخت آن ۶ میلیون یورو بوده است.

در همین ارتباط بخوانید!  الحاقیه‌ی موزه‌ی هنر معاصر لس‌آنجلس