RETROCHIC  IN  THE  SKY

صندلی وُمب طراحی ارو سارینان و میز کوکتل طراحی ایسامو نوگوچی برای شرکت نول، کانون توجه اتاق نشیمن و شاخص سبک می‌موی آپارتمان به شمار می‌آیند. آبگینه‌ی آبی کار تاپیو ویرکالا که در حدود سال ۱۹۵۹ ساخته شده است، زیبایی خاصی به رویه‌ی پیشخوان سفارشی ساز و «ساقه‌های لوبیا»ی لوسیت می‌بخشد و هال ورودی را از محوطه‌ی نشیمن جدا می‌کند.

هنگامی که جفری اسمیت، طراح سینمایی، برای خانه‌ی شخصی خود پنت هاوسی را در برجهای کوئِی ساید در خلیج بیسکین خرید، از ریشه‌ها و گذشته‌های خود برای طراحی آن الهام گرفت. «من که در ناحیه‌ی «سانی آیزلز» (جزیره‌های آفتابی) بزرگ شده‌ام، ارزش فراوانی برای «می‌مو» (برگرفته از اصطلاح «میامی مدرن») و نگرش اصیل و نوآورانه‌ی موجود در این ناحیه نسبت به معماری مدرن اواسط سده‌ی بیستم قائلم.» اصطلاح «می‌مو» که به وسیله‌ی رندل رابینسن و تری دامیکو، طراح داخلی، ابداع شد، ترکیبات و آرایش‌های سازه‌ای، مبلمانی و داخلی خاصی را در برمی‌گیرد که از سال ۱۹۴۵ تا اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰ به کار می‌رفتند و آمیزه‌ای هستند از مدرنیسم نیمه استوایی، معماری ویلایی، تأثیرات فرهنگ لاتین، سرخوشی و لذت گرایی. به گفته‌ی اسمیت، این سبک «ترکیبی آرمانی و سرخوش از عناصر کلاسیک و باشکوه و عناصر مدرن را برای خانه‌ی شخصی من ارائه می‌دهد.»

اسمیت در این گالری، پیشخوان و قطعات فولادی و رویه‌ی آکریلیک دواینچی و «سکه»های نورانی آن را به صورت سفارشی ساخت. پوستر قدیمی فیلم «ممنوع» (۱۹۵۳) و پایه چراغهای مخروطی کمیاب متعلق به دهه‌ی ۱۹۵۰ به فضا اصالت می‌دهند.

در همین ارتباط بخوانید!  خوسه اوبرِریه و سِسیلی وایلد

اسمیت که پیش از این، طراح صحنه‌ی استودیوهای MGM بود و طراحی داخلی خانه‌هایی در جنوب فلوریدا را نیز در کارنامه داشت، هنگام بازسازی آپارتمان از پیشینه‌ی خود بهره گرفت. او فضایی «صحنه مانند» به سبک می‌مو به وجود آورد که از معماران و طراحان مبلمان اواسط سده‌ی بیستم، از جمله اِرو سارینان، میلو باومان، ایسامو نوگوچی، هری برتویا، آرنه یاکوبسن، پیِر کونیگ، ریچارد شولتس، ولادیمیر کاگان، وارن پلَتنر، یِنس ریسوم، جورج نلسن، جورج کواکس و بسیاری دیگر الهام پذیرفته است. اسمیت می‌گوید: «در اواخر دهه‌ی ۱۹۴۰ و در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شمار فراوانی طراحی‌های پیشرو در زمینه‌ی مبلمان انجام شد: شکل‌هایی گویا و مدرن که هنوز همتایی برای خود نمی‌شناسند.

اسمیت برای تئاتر خانگی خود، صندلی‌هایی تغییرپذیر طراحی کرده است که می­توانند به تختخواب تبدیل شوند.

هر قطعه، چشمگیر و متوازن است و می‌تواند در هر محیطی به تنهایی و بدون پشتیبانی تزئینات مکمل خودنمایی کند.» او بسیاری از اثاثیه، از جمله تزئینات و پیشخوان واقع در گالری، را خود طراحی کرده و روکش و مرمت همه‌ی اشیای کلکسیونی و عتیقه‌ای را که ظرف هفت سال گرد آورده، خود انجام داده است. برای پیوند دادن همه‌ی این عناصر با هم، از مصالح و روسازی‌های یادآور سبک می‌مو، ولی با حال و هوایی مدرن سود برده است که از جمله‌ی آنها می‌توان به کف موزاییک مرمری اپوکسی، آجرهای قالبی، مربع‌های شیشه‌ای ایتالیایی، دیوارهای بتنی پولیش خورده، قرنیز چوبی زبرانو، لاک چینی و گچ ونیزی اشاره کرد. «من برای ایجاد یکپارچگی در سراسر خانه از رنگ‌های شاد و زنده‌ی آبی کبالتی، لیمویی، سفید یخچالی و رنگ‌های سیب سبز و پلاتینیوم استفاده کردم.»

در همین ارتباط بخوانید!  الحاقیه‌ی موزه‌ی هنر معاصر لس‌آنجلس

این تراس با نماهایی شکوهمند از خلیج بیسکِین و اثاثیه‌ی طراحی ریچارد شولتس (که در حدود سال ۱۹۶۶ انجام شده است)، به مهمانان امکان می‌دهد در نسیم دریا عصرانه‌ای دلپذیر صرف کنند.

اسمیت که رئیس شرکت مدیریت و طراحی «فرست ایمپرشنز» («نخستین برداشت‌ها»؛ از شرکت‌های معتبر معماری و طراحی داخلی متخصص تئاتر) است، از جدیدترین پیشرفت‌های فنی نیز برای به اوج رساندن رفاه و کارایی خانه بهره جسته است. «من برای بسیاری از کارفرمایان سرشناس در سراسر جهان، از جمله شِر، جنیفر لوپز، سلن دیون، دانلد ترامپ و دیگران، سینماهای شخصی و محیط‌های خانگی نمایشی طراحی و اجرا کرده‌ام.» او برای خانه‌ی خود یک تئاتر پنج نفره طراحی کرده است که می‌تواند نقش اتاق مهمان را هم بازی کند و سیستمی برای «اتوماسیون کل خانه» اندیشیده که «کنترل همه‌ی امکانات سمعی و بصری و نورپردازی و تهویه را بر حسب نوع عملکرد، اتاق و زمان، در دست می‌گیرد.»

در اتاق اتوماسیون کامپیوتری، پوستر فیلمی بر اساس کتاب «جزیره‌ی دکتر مورو»، نوشته‌ی هربرت جورج ولز، مرکز کنترل سیستم «اتوماسیون کل خانه» را که فقط با فشردن دگمه انجام می‌شود، زیر نظر دارد.

به اعتقاد اسمیت، بهترین بخش این خانه (که به واسطه‌ی دورنماهای فوق العاده و اشراف بر آسمان میامی، نام «خانه‌ی آسمان» را بر آن گذاشته‌اند) منظره‌ی نوار بی پایان خلیج بیسکِین است که از تراس پیداست. «هنگام غروب مرا در تراس خواهید دید که دارم ناپدید شدن خورشید را در خلیج تماشا می‌کنم و از مناظر مناطق مختلف میامی لذت می‌برم. صحنه‌ای از این تماشاییتر در مخیله‌ی من نمی‌گنجد.» این گفته با توجه به تجربه‌ی عظیم او در طراحی و سینما، مسئله‌ی کوچکی نیست.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ی برنشتاین

یک تابلو از فردریک لِگِر متعلق به سال ۱۹۴۹ که روی صفحه‌ی غلتانی آویخته شده است، تلویزیون پلاسمایی را در اتاق خواب صاحبخانه از نظر پنهان می‌کند. پایین تابلو گنجه‌ی سفارشی ساز با رویه‌ی سنگ مرمر سبک و سیاق طراحیهای مدرن فرانسوی دهه‌ی ۱۹۵۰ را دارد. چراغ رومیزی نیز نورپردازیهای سبک «عصر اتم» را در ذهن زنده می‌سازد. برای تکمیل این صحنه، نقاشیهای قلم سیاه چینی که به حدود سال ۱۹۴۵ باز می‌گردند، بالای یک صندلی «هاگ» بزرگ طراحی میلو باومان آویخته شده‌اند.

«در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ و در طول دهه­های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شمار فراوانی طراحی‌های پیشرو در زمینۀ مبلمان انجام شد: شکل‌هایی گویا و مدرن که هنوز همتایی برای خود نمی­شناسند.» جفری اسمیت

اصالت سبک می‌مو در اتاق خواب صاحبخانه نیز در قالب تخت «پژوهشی» پیِر کونیگ، مربع‌های رنگی شیشه‌ای ایتالیایی و صندلی «قو» سبز رنگ آرنه یاکوبسن به چشم می‌خورد. تضاد و کنتراست رنگ نارنجی نئونی پوستر فیلم «جنگ دنیاها» (۱۹۵۳) بر شور و حال محیط می‌افزاید.