منظور از قضاوت عمیق چیست و چرا هنرمعماری بدنبال آن در مسابقات معماری است؟

علیرضا عظیمی حسن آبادی(دکترا در معماری، مدیر واحد تحقیق و توسعه‌ی هنرمعماری)


مسئولین هنرمعماری بارها از لزوم عمق بخشی به فرایند قضاوت در مسابقات و جوایز معماری اشاره کرده‌اند. اما منظور از این عمیق شدن قضاوت‌ها چیست؟

 فساد در مسابقات، آشنابازی و مماشات با برخی موضوعی قابل انکار نیست. اما این فساد، سیستماتیک و جدی نیست و بیشتر رنگ و بوی سهل انگاری و رفیق بازی می‌دهد. از نظر ما آنچه که بیشتر باعث شکست مسابقات و افزایش نارضایتی می‌گردد عمیق نشدن داوران روی آثار است. این را ما به حساب دانش، اقدامات و تجربه‌ی خود عرض می‌کنیم. منظور از عمیق نشدن یعنی عدم درک کامل ابعاد آثار ارسالی. آثاری که اغلب برای تهیه‌ی آنها زمان زیادی خرج شده است اما داوران باید آنها را در کسری از طول یک روز دیده، بررسی و قضاوت کنند. اغلب داوران در طی یک نصفه روز یا سه چهارم روز، اغلب از ۹ صبح تا نهایتاً ۷ شب، وقت دارند آثار واصله را بررسی کنند. زمان ناهاری، گفتگوهای طرفین، گزارش مدیر مسابقه، زنگ خوردن موبایلها و .. را این بازه کسر کنید. این زمان برای بررسی ده اثر هم کافی نیست، چه برسد به صدها اثر ارسال شده به یک مسابقه. دو یا سه روز شدن زمان داوری، با فاصله، ممکن است در برخی مسابقات تجربه شوند اما با توجه به شلوغ بودن ذهن داوران، حفظ انسجام ذهن ایشان سخت است. برگزاری دو یا سه روز متوالی داوری نیز اغلب به دلیل گرفتاری آقایان ممکن نیست. حال به این نکته نیز توجه داشته باشید که مسابقات اغلب برای پروژه‌های بزرگ و پیچیده برگزار می‌شوند و نه صرفاً کانسپت یک ویلای معمول. اتفاق جالب در این بین آن است که اغلب شرکت کنندگان، به دلیل مطالعه و ریز شدن روی مسائل مسابقه و پروژه، از داوران و حتی کارفرما و برگزارکننده جلوتر می‌روند و روی مسائل مسلط‌تر می‌شوند. اغلب پس از داوری اشکالات آثار برنده توسط دیگر شرکت کنندگان گوشزد می‌گردد نه داروان و کارفرما و این طنز تلخ ماجراست.

۱۳۹۷/۱۰/۲۱ ،۱۲:۵۵:۱۲ +۰۰:۰۰۱۷ دی ۱۳۹۷|دسته‌ها: نقد و نظریه, نگاه سردبیر|