(THE Modern AMERICAN HOUSE (Part 7

David Rockwood, Rockwood House, Portland Land, Oregon 1984 -1986

در میان پیروان پرشمار اصول مونتاژ و ساخت پیش ساخته، به آن گونه که چارلز و رِی ایمز در ۱۹۴۹ در خانه و کارگاه بررسی موردی خود به نمایش گذاشته بودند، همتایان زیادی برای شیوه‌ی مدولی این خانه که دیوید راک وود برای پدر و مادرش طراحی کرده است، مشاهده نمی‌شود. کل خانه همانند یک سیستم مدولی و نیمه پیش ساخته تعریف شده است که اصولاً می‌تواند در ساختمانها و گونه‌های ساختمانی دیگر نیز به کار رود. این بنا از یک سو، اثر مینی مالیستی نو افلاطونی است که در آن، یک شبکه‌ی قائم، معرف هریک از محورهای مختصات است، و از سوی دیگر، از لحاظ فناوری، شاهکاری به شمار می‌آید که هر اتصال آن، به گونه‌ای طراحی شده است تا جزئی از یک شبکه‌ی نامرئی و سراسری اتصالات باشد.

نظام ساختاری خانه که بر اساس شبکه‌ای با خانه‌هایی به ابعاد یازده فوت و شش اینچ شکل گرفته است، دو ایده‌ی مرتبط با هم را در خود گرد می‌آورد. خانه در وهله‌ی نخست، از یک شبکه‌ی ساختاری سه بعدی، شامل اجزای مربع توخالی به ابعاد ۶×۶ اینچ از جنس فولاد لوله‌ای جوشی، تشکیل شده است. در وهله‌ی دوم، این ماتریس با صفحات چندلای بتنی پیش ساخته پر می‌شود و کف، سقف و دیوارها را به وجود می‌آورد. صفحات دیوار که ۵/۹ اینچ ضخامت دارند، به شکل بدیعی از دولایه تشکیل شده‌اند که یک لایه‌ی ۵/۳ اینچی از پلی یورتان آنها را از هم جدا می‌سازد. لایه‌ی عایق به صورت ساندویچی میان یک دیوار باربر بتنی ۵/۳ اینچی از سمت داخل، و یک لایه‌ی ۳ اینچی از بتن پومیس از سمت خارج قرار می‌گیرد و کل این ترکیب با سیم به هم محکم می‌شود.

در همین ارتباط بخوانید!  جایزه‌ی بین‌المللی معماری شیکاگو | هنر معماری

 صفحات ۱۰ اینچی کف و سقف به شکل مشابهی ساخته می‌شوند: نخست، عایق سختی به ضخامت ۵ اینچ روی صفحه‌ای از بتن مسلح پیش ساخته به ضخامت ۵/۲ اینچ گذاشته می‌شود و سپس روی آنها را با بتن ریزی درجا به ضخامت ۵/۲ اینچ می‌پوشانند.

خانه‌ی راک‌وود از لحاظ فضایی و شکلی، نمونه‌های متقدمی دارد که دامنه‌ی گسترده‌ای را در برمی‌گیرند: از «خانه‌ی مردم» جوزپه ترانی (که راک‌وود آن را الگویی مقدس می‌شمارد) گرفته تا آثاری که رویکرد فرمالیستی بیشتری دارند و در ساخته‌های معماران بسیار متفاوتی، مانند پیتر آیزنمن و فریتس هالر مشاهده می‌شوند. همچنین ممکن است تأثیری از «خانه‌ی شیشه» در پاریس نیز احساس شود، به ویژه در استفاده از صفحات شیشه‌ای برای دیوارهای جانبی و استفاده از ۹ نورگیر سقفی مربع شکل برای روشن کردن آتریوم داخلی با ارتفاع مفید دوبرابر.

در میان پیروان پرشمار اصول مونتاژ و ساخت پیش ساخته، به آن گونه که چارلز و رِی ایمز در ۱۹۴۹ در خانه و کارگاه بررسی موردی خود به نمایش گذاشته بودند، همتایان زیادی برای شیوه‌ی مدولی این خانه که دیوید راک‌وود برای پدر و مادرش طراحی کرده است، مشاهده نمی‌شود. کل خانه همانند یک سیستم مدولی و نیمه پیش ساخته تعریف شده است که اصولاً می‌تواند در ساختمانها و گونه‌های ساختمانی دیگر نیز به کار رود. این بنا از یک سو، اثر مینی مالیستی نوافلاطونی است که در آن، یک شبکه‌ی قائم، معرف هریک از محورهای مختصات است، و از سوی دیگر، از لحاظ فناوری، شاهکاری به شمار می‌آید که هر اتصال آن، به گونه‌ای طراحی شده است تا جزئی از یک شبکه‌ی نامرئی و سراسری اتصالات باشد.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ی مطالعه‌ی موردی شماره 9 | ارو سارینن

نظام ساختاری خانه که بر اساس شبکه‌ای با خانه‌هایی به ابعاد یازده فوت و شش اینچ شکل گرفته است، دو ایده‌ی مرتبط با هم را در خود گرد می‌آورد. خانه در وهله‌ی نخست، از یک شبکه‌ی ساختاری سه بعدی، شامل اجزای مربع توخالی به ابعاد ۶×۶ اینچ از جنس فولاد لوله‌ای جوشی، تشکیل شده است. در وهله‌ی دوم، این ماتریس با صفحات چندلای بتنی پیش ساخته پر می‌شود و کف، سقف و دیوارها را به وجود می‌آورد. صفحات دیوار که ۵/۹ اینچ ضخامت دارند، به شکل بدیعی از دولایه تشکیل شده‌اند که یک لایه‌ی ۵/۳ اینچی از پلی یورتان آنها را از هم جدا می‌سازد. لایه‌ی عایق به صورت ساندویچی میان یک دیوار باربر بتنی ۵/۳ اینچی از سمت داخل، و یک لایه‌ی ۳ اینچی از بتن پومیس از سمت خارج قرار می‌گیرد و کل این ترکیب با سیم به هم محکم می‌شود. صفحات ۱۰ اینچی کف و سقف به شکل مشابهی ساخته می‌شوند

در همین ارتباط بخوانید!  گونه‌شناسی بناهای مسکونی | مهسا کامی‌شیرازی

نخست، عایق سختی به ضخامت ۵ اینچ روی صفحه‌ای از بتن مسلح پیش‌ساخته به ضخامت ۵/۲ اینچ گذاشته می‌شود و سپس روی آنها را با بتن ریزی درجا به ضخامت ۵/۲ اینچ می‌پوشانند.

خانه‌ی راک‌وود از لحاظ فضایی و شکلی، نمونه‌های متقدمی دارد که دامنه‌ی گسترده‌ای را در برمی‌گیرند: از «خانه‌ی مردم» جوزپه ترانی (که راک‌وود آن را الگویی مقدس می‌شمارد) گرفته تا آثاری که رویکرد فرمالیستی بیشتری دارند و در ساخته‌های معماران بسیار متفاوتی، مانند پیتر آیزنمن و فریتس هالر مشاهده می‌شوند. همچنین ممکن است تأثیری از «خانه‌ی شیشه» در پاریس نیز احساس شود، به ویژه در استفاده از صفحات شیشه‌ای برای دیوارهای جانبی و استفاده از ۹ نورگیر سقفی مربع شکل برای روشن کردن آتریوم داخلی با ارتفاع مفید دوبرابر.

جالب توجه ترین ویژگی‌های خانه در نقاطی نهفته است که معمار از سیستم خود فاصله می‌گیرد. این مسئله بیش از همه در بلوک شیشه‌ای نورگیر سقفی آشکار می‌شود که فارغ از سازه‌ی اصلی، بر فراز آن برافراشته شده است. عناصر فراسازه‌ای مشابهی در دیوارهای غیرباربر در نماهای شرقی و شمالی مشاهده می‌شود که در آنها صفحه‌ی پوسته‌ی شیشه‌ای در جلوی قاب ساختمان قرار گرفته‌اند.

البته در نمای شمالی، پنجره‌ بندی شیشه‌ای در داخل قاب طراحی شده است، ولی خانه در کنج شمال شرقی، خود را از این قاعده رها می‌سازد و حفاظ شیشه‌ای تراس، هماهنگ با دودکش آزاد و نردبان دسترسی به بام، از قاب بیرون می‌زند.