کِرِه را ما با معماری انسان دوستانه اش می‌شناسیم، معماری از کشوری فقیر در جنوب صحرای آفریقا که تا سال ۱۹۶۰ از مستعمرات فرانسه بود. پس از استقلال در سال ۱۹۸۴ به بورکینافاسو تغییر نام یافت. کِرِه در سال ۱۹۶۵ در شهری به نام گاندو دیده به جهان گشود. او در سال های تحصیلش همواره به دنبال ایده‌هایی برای استفاده از تجربیات بومی و معماری جمعی بود.

وی در طرح این پاویون به دنبال ایده‌ای برای معرفی فرهنگ مردم خود به انگلستان بود و هدفش از طراحی این پاویون نداشتن بنایی در کشور انگلستان بود.

طرح پیشنهادی پاویون سرپانتین همانند یک کهکشان در نظر گرفته شده است و یک ساختار اجتماعی در میان باغ کینگستون است که با تکنیک‌های ساخت‌و‌ساز تجربی اجرا شده است، تجربه معمار از شهر خود و روستاهای محل زندگی‌اش آگاهی عمیقی را در وی به وجود آورد و مفاهیمی پایدار و فرهنگی و تاثیرگذار را به وی القا کرد. کِرِه معتقد است که معماری دارای قدرت غافلگیری، متحد کردن و الهام بخشیدن است و واسطه‌ی مهمی از بخش‌های مختلف جامعه مانند اقتصاد، بوم شناسی و محیط زیست است. در کشورش بورکینافاسو درخت محلی است که مردم در زیر سایه آن به انجام فعالیت‌های روزمره و بازی می‌پردازند.

در همین ارتباط بخوانید!  یلدای معمارانه: مسئولیت‌های اجتماعی معماران در تبریز

طرح کِرِه برای پاویون سرپانتین دارای سایه بانی بزرگ از جنس فولاد با پوسته‌ای شفاف است در حالی که به نور خورشید اجازه ورود به فضا را می‌دهد از ورود باران نیز جلوگیری می‌کند. عناصر چوبی سقف سایه بانی پویا را در فضای داخلی ایجاد می‌کند که این ترکیب ویژگی‌هایی مانند حس آزادی و فعالیت های اجتماعی را دارد و همچون سایه شاخه‌های یک درخت این پاویون را به مکانی برای تجمع و اشتراک فعالیت‌های روزانه تبدیل کرده است. اساس این معماری حس آزاد بودن و سیالیت است و در طراحی آن دیوارها توسط بلوک‌های چوبی که به شکل یک مدول مثلثی است با شکاف‌های کم و دیافراگم‌های میان آن باعث سبکی  وشفافیت در ساختمان می‌شود و ترکیب دیوارهای منحنی وکرو به چهار بخش تقسیم می‌شود که این چهار بخش دسترسی‌های غرفه را تشکیل می‌دهند . در مرکز این غرفه فضای بازی در نظر گرفته شده است که ارتباطی آنی را با طبیعت برقرار می‌سازد و در هنگام باران آب را همانند قیفی به مرکز پاویون هدایت می‌کند که این عمل به صورت نمادین برای نشان دادن آب به عنوان عنصری مهم برای بقاء و حیات انسان است.

در همین ارتباط بخوانید!  معرفی و آشنایی با فرانسیس کِرِه

طرح پاویون در شب هنگام همانند منبع روشنایی عمل می‌کند و تخلخل دیوار چشم اندازی از حرکت و را از درون غرفه به بیرون را نمایش می‌دهد و این نمادی از جشن‌هایی است که در شب هنگام مردم گاندو برگذار می‌کنند و محفلی برای قصه‌ گویی و همبستگی را به وجود خواهد آورد.