MICHAEL GRAVES

GRAVES HOUSE, 1977-1993

این انباری ساخته شده در اواسط دهه­‌ی ۱۹۲۰ که در حاشیه­‌ی یک شهرک دانشجویی و در قطعه زمین جدا افتاده­ای در میان یک پارک عمومی و یک خیابان فرعی قرار گرفته است، اینک به خانه‌ای چشمگیر و تماشایی تبدیل شده است. از سال ۱۹۷۲ که گرِیْوْز این پوسته‌ی سنگ و آجری توخالی را خرید، بنا دو بار تغییر شکل یافته است. از تغییر و تحولات اولیه تقریباً چیزی باقی نمانده است جز دستشویی اضافی که نسبت به ذوق و سلیقه‌ی ناحیه‌ی «گندی» در فلوریدا که در بقیه‌ی خانه به چشم می‌خورد، بیشتر جنبه‌ی تزئینی دارد.

این خانه‌ی دوطبقه که با گچ بژ مایل به ارغوانی اندود شده و از جهت‌های گوناگون به بناهای «مدرن» بلژیکی اواسط دهه‌ی ۱۹۲۰ شباهت دارد، به همراه حیاط جلویی و ورودی اتومبیل‌ها به دو بخش تقسیم شده است: یک جناح عمومی رو به حیاط جلویی و یک جناح خصوصی موازی مسیر دسترسی اصلی خانه که در دو طرف آن درختان تبریزی کاشته شده است. حیاط‌های جلویی شرقی و غربی با پرچین‌هایی به رنگ خاکستری تیره و سبز نعناعی محصور شده‌اند. دسترسی سواره به خانه از مسیر اتومبیل‌رو خیابان فرعی انجام می‌گیرد و دسترسی پیاده از طریق پارک عمومی شرق خانه. جز محوطه‌ی چمن کاری شده‌ی حیاط جلویی در مقابل کتابخانه، بقیه‌ی خانه با سنگریزه‌های کوچک و بلند (معروف به سنگ برنج) محصور شده است که حال و هوای غریبی از فرانسه‌ی زمان گُل‌ها را به ساختمان می‌دهد.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ای ویرانه به وسعت دل یک شاعر!

ورود به خانه از طریق یک ستون بندی تزئینی در باغ و محوطه‌ی مربع شکل کوچکی صورت می‌پذیرد که صدای فرو ریختن آب در حوض قدیمی در آن طنین می‌اندازد. هال ورودی عبارت است از سرسرای گردی که نور آن از بالا و از طریق یک نورگیر گنبدی تأمین می‌شود که ارتفاعی معادل بلندی کل ساختمان دارد. این فضا به یک رشته اتاق‌های نئوکلاسیک راه دارد که در انتهای شرقی به اتاق نشیمن چارگوش و کم ارتفاع و کتابخانه‌ای ختم می‌شوند که از بالا نور می‌گیرد و رو به محوطه‌ی چمن کاری شده است. در انتهای دیگر، اتاق غذاخوری باریکی واقع شده است که پنجره‌های نورگیر شبکه‌ای دارد.

این خانه نیز همانند خانه‌ی سِر جان سُون که حدود صد و پنجاه سال پیش در لندن ساخته شد، از یک رشته اتاق و پستوهای مرتبط و متوالی و هم راستا در اندازه‌های گوناگون ساخته شده است. مجموعه‌ای از فضاهای طاق دار در امتداد دیوار شمالی واقع شده‌اند و در انتهای فضاهای نشیمن و غذاخوری، شاه نشین‌های کم عمقی به وجود می‌آورند که همگی در میان ستون‌های توسکانی کوتاهی قرار گرفته‌اند.

در همین ارتباط بخوانید!   «من طرح­های منظم را دوست دارم»: در خانه‌­های اسکس (Essex) تنها سبک، سبک مُدرن است.

در کنار اتاق غذاخوری و آشپزخانه، جناح خصوصی قرار گرفته است که شامل یک رشته فضاهای جنبی، از جمله اتاق صبحانه­ی باریکی است که مانند کتابخانه از بالا نور می‌گیرد. این فضای بسیار فشرده، دارای قفسه بندی‌های توکار برای نگهداری و نمایش اشیاست و شومینه‌ی کوچک و پیش بخاری آن در کنار کاشی‌های سفید لعابی «پاریس مترو» جلوه‌ی زیبایی دارند. درهای فولادی تمام قد با شبکه‌های شیشه‌ای، در هر دو سو به حیاط پشتی می‌رسند و این اتاق را به یکی از دنج‌ترین فضاهای خانه تبدیل می‌کنند.

این خانه، که در میان مردم به «انبار» معروف بود، با نورپردازی زیبا، نورگیرهای سقفی و پایه‌های طراحی خود گریوز برای چراغها (برخی از درخشان‌ترین طراحی‌های گریوز مربوط به لوازم نورپردازی هستند)، به واقع مکانی است برای نگهداری و نمایش اجناس و اشیا، چرا که ساختمان، همانند خانه‌ی سُون به یک کلکسیونر تعلق دارد. شاید شگفتی‌آور باشد، ولی سلیقه‌ی گریوز گویی در همان عصر و دوره‌ی قدیمی باقی مانده است: اثاثیه‌ی بیدِرمه‌یِر، قالب‌های گچی عتیقه، مجسمه‌های کمیابی از جنس برنز و رخام، و کاغذ دیواری حاشیه طلایی گرفته شده از ویلاهای آلمانی. این عناصر با محتویات متنوعتر کتابخانه، صندلی‌های جانبی وینی اوایل قرن بیستم با روکش‌های مخملی زیبا در سراسر خانه، و پنجره‌های شبکه داری که داستان‌های هوفمان را به یاد می‌آورند.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه شماره 2 برویر | مارسل برویر

حتی در این محیط سرشار از توانگری، بی کرانگی و حریم خصوصی نیز به سختی می‌توان متوجه آن شد که رسم و رسوم معماری «زِلبست بیلدونگ» (خودآموز) در آن به حد افراط رسیده است. ولی حتی با وجود این زیبایی شناسی خودکاو و درون‌نگر، این «انبار» همچنان دنج، شکوهمند، و مهمتر از همه، آرام باقی می‌ماند.

پشت هرستون، در بخش فوقانی طاقها، پنجره­های زیربامی باریکی واقع شده‌اند. بدین گونه در جایی که در غیر این صورت فضایی تاریک می‌بود، اندکی نور طبیعی فراهم می‌آید.

برعکس، کتابخانه در تمام طول خود با یک نورگیر سقفی روشن می‌شود و اتاق نشیمن از پنجره‌های بلندی در دو سوی پیش بخاری نور می‌گیرند.

این فضا محور پلکان مارپیچی است که به سه اتاق خواب و سه دستشویی طبقه‌ی بالا و نیز بخش‌های بالایی حجم‌هایی منتهی می‌شود که در طبقه‌ی پایین از بالا نور می‌گرفتند: کتابخانه، اتاق صبحانه و سرسرای گرد.