هتل به مثابه فضای بازی

فضای خصوصی شاید ارزش بسیار داشته باشد، اما در نظر کسانی که ذائقه‌ی تجمل قوی‌تری دارند، انضباط مینیمالیستی سد راه لذت می‌شود. کمتر جایی روی کره‌ی زمین قادر است با جذابیتهای افراطی لاس وگاس، شهری که فضای خصوصی را به معنای جدیدی تعریف می­کند، رقابت کند. شعار شهر این است: «آنچه اینجا اتفاق می‌افتد، جایی درز نمی‌کند.» لاس وگاس مثل هیچ‌جا و در عین حال مثل همه‌جای دیگر کره‌ی زمین است. هتل‌ها، نمایشگاه‌های شهری و دائمی و بیست و چهار ساعته‌ای هستند که برخی ظاهر کلاسیک کاذب دارند (مثل هتل قصر سزار) و برخی شبیه کشتی دزدان دریایی و جزیره‌ی گنجی در سراب.

کازینو هتل ونیزی (۱۹۹۹) در شمار عجیب و غریب‌ترین و فانتزی‌ترین هتل‌هایی است که تا کنون ساخته شده. اگر نام معماران و طراحان هتل ونیزی را پشت سر هم بنویسید، چیزی شبیه به تیتراز پایانی یک فیلم هالیؤودی از آب در خواهد آمد. ؤیمبرلی اَلیسن تانگ اَند گو، با همکاری شرکت مهندسی استابینز، معماری هتل را به سرانجام رسانده‌اند؛ شرکت ؤیلسن و همکاران عهده‌دار طراحی داخلی فضاهای عمومی و نیز اتاق‌های خصوصی هتل بوده است؛ و تری دوگال از شرکت دوگال واقع در پاسادِنا، کالیفورنیا، کازینوی هتل را طراحی کرده است.

در عین حال که اتاق‌های هتل بسیار لوکس و مجهز طراحی شده‌اند، قادر به رقابت با کانال‌های فروشگاهی و کافه‌های این مجموعه نیستند. البته قصد چنین رقابتی نیز در کار نبوده است. گوندولاها از جمهوری موز (بانانا ریپابلیک) در کانال‌های آبی سرپوشیده به سمت میکیموتو می‌روند. این کانال‌ها با سقف آسمان کاذب پوشیده شده و یادآور نقاشی‌های تیه‌پولو هستند. به رغم جذابیت‌های بصری مصنوعی و پرشمار هتل، تأثیرشان واقعاً بی‌نظیر است، و بخش عمده‌ی این تأثیر را مرهون نورپردازی‌ای هستند که درجات مختلف نور را از روز تا شب تقلید می‌کند. این صحنه‌ی عظیم چنان به دقت با فولاد و چوب و گچ آمریکایی و با مرمر و شیشه و سنگ ونیزی تزئین شده که حیرت و تعجب بیننده را در حد کمال برمی‌انگیزد.

اما در مورد ونیز واقعی باید گفت که این شهر بندری هنوز هم وضعیت پیچیده‌ی خود را داراست. شهر موسوم به La Serenissima هیچگاه فارغ از غلّ و غشّ نبوده است، هرچند دنیا بیشتر دوست دارد این شهر را در قالب کهنه‌ی تاریخی‌اش منجمد کند. تازه‌واردان به شهر که با انبوهی از عناصر تاریخی مواجه می‌شوند شاید هرگز نتوانند لایه‌بندیهای مختلف شهر را تشخیص دهند، اما این لایه‌بندی‌ها قادر به فرار از نگاه تیزبینِ ناظرانِ خبره نیستند. پی‌یرو لیسّونی وقتی برای ساخت هتلی در ونیز دعوت شد، اصلاً به این فکر نیفتاد تا مجتمع بازی و سرگرمی ونیز با کل سازه‌ی هتل همخوان باشد. طراح معمار اهل میلان در تبدیل piano nobile به فضایی عمومی دست به قماری جانانه با کلیشه‌ها و قوانین لایتغیر طراحی زد. سالن اصلی را می‌شد با تراتسو، فرسکو و فو بوآ [چوب مصنوعی] ی قرن هژدهمی پوشاند، اما او ترجیح داد بدین منظور از اهداییه‌های قرن نوزدهمی و قرن بیستمی استفاده کند. کپی تابلوهای ترنر از ونیز، پرده‌های پارتیشن را تزئین کرده که یک سوئیت عمومی از مبلمان است که تخت روز میس وان در روهه، صندلی LC3 لو کوربوزیه، میز لاله‌ای اِرو سارینن، صندلی‌های چینی، برژر لویی پانزدهم و کاناپه‌ی جعبه‌ای اثر خودِ لیسّونی را در خود جای داده است.

واگویه‌های هنر در فضاهای میان‌بافتیِ هتل نیز جلب نظر می‌کنند. صحنه‌هایی از گران کاناله‌ی ونیز اثر کانالِتّو که بر روی فیلم کپی شده‌اند به دیوارهای شیشه‌ای لابی آسانسور الصاق شده‌اند، و درب‌های آسانسور آئینه‌ای‌اند تا جلوه‌ی مضاعف فضای پیرامون هتل را که با آب دریای مدیترانه احاطه شده، تکمیل کنند. در حالی که آسانسور میهمانان را به قرن هژدهم رهنمون می‌شود، کسانی که راه پله را انتخاب کنند، قدم به قرن بیست و یکم می‌گذارند. یک پلکان مدرنیستی از سنگ ایستریا، کار لیسّونی، چهار طبقه را می‌پیماید و کناره‌ی شیشه‌ای دارد. در اینجا و هرجا که مداخله‌ای امکان داشته ــ حیاط نورانی، کافه و کتابفروشی جدید ــ معمار از استراتژی تقلیلی استفاده کرده تا با رعایت احتیاط بسیار رمانتیسمی را تقویت کند که اکنون قرن‌هاست ونیز را به کعبه‌ی آمال عاشقان بدل ساخته است.

هتل برج‌العرب (۱۹۹۹) در جزیره‌ای در وسط دریا، در دوبی، و دور از زمینه‌ی شهری تاریخی قد بر افراشته است. این هتل که در دوردست افق به طرز مرموزی شناور به نظر می‌رسد، بر اسطوره‌ی واحه‌ی عرب به نحوی که ممکن بود در یک فیلم عظیمِ سیسیل ب. دومیل نمایش داده شود، تکیه زده است. بخشی از این هتل، فضاهایی شبیه به داستان «هزار و یکشب» دارد و بخشی دیگر های‌تک است، که همگی دست به دست هم داده‌اند تا هتل بادبانی‌شکل برج‌العرب را که توسط شرکت معماری انگلیسی مقیم لندن دابلیو. اس. اَتکینز طراحی و معماری شده را به بلندترین هتل جهان بدل سازند. در سرتاسر فضاهای داخلی، الگوهایی مثل طرح قالی تکرار می‌شوند. موزائیک‌های نفیس جلوه‌ای کالئیدوسکوپیک در زیر پای عابران ایجاد می‌کنند، ستون‌های غول‌آسا شاهدی بر تجمّل به کار رفته در اتاق میهمان‌ها هستند که تختخواب‌های بسیار پرشکوهی دارند و پیشخدمت‌های حرفه‌ای در آن‌ها خدمت می‌‌کنند. جلوه‌های ویژه‌ای مثل آکوآریوم غول‌آسای اتاق غذاخوری و آبفشانِ سرسرا که آب را تا ارتفاع ۳۰ متر به بالا می‌پاشد، حاکی از پایان‌ناپذیر بودنِ جلوه‌های بصریِ هتل هستند.

⇓برای دیدن تصاویر بر روی عکس زیر کلیک کنید⇓

در همین ارتباط بخوانید!  معماری داخلی، طراحی داخلی و دکوراسیون داخلی | محمدمهدی فخیمی

برای مشاهده بخش چهارم اینجا کلیک کنید