نام پروژه: شرکت معماری ایستا

طرّاح پروژه: سیّدحسین میرزایی

مجری: گروه طرّاحان و معماران ایستا

مدیر اجرایی: اسفندیار عبدشاه، علی میرزایی

مکان: خیابان ونک

مساحت: ۱۸۰ متر مربّع

تاریخ تکمیل: تیر تا شهریور ۱۳۸۴

هدف نهایی در طرّاحیِ پروژه ایجاد فضایی سیّال با فُرم‌های اُرگانیک بوده است. کاربری این فضا آتلیه‌ی معماری می‌باشد که موضوع اصلی درباره‌ی شکل دهی معماری داخلی بنا، حرکت، موسیقی و رنگ در مقابل کریستالیزه کردن معماری در نظر گرفته شده که با حرکت نوار موبیوسْ فضاها و احجام و پُـروخـالی‌ها شکل گرفته و به این ترتیب فضاها به هم مربوط شده‌اند. فضا هنگامی درک می‌شود که تعریف شده باشد: سیاه و سفیدْ رنگِ غالب و حاکم، ترکیبی متضادّ برای تعریف فضاها، انتخاب شده است. این فضا شامل بخش‌های ورودی، شومینه، منشی، اتاق انتظار، بخش پذیرایی، اتاق مهمان، اتاق مدیر و آتلیه‌ی طرّاحی می‌باشد که همه‌ی فضاها توسّط نوار موبیوس شکل گرفته و با هم ترکیب شده‌اند. این نوار از روی دستگیره در شروع و پس از چرخش به دور فضا و تعریف کردن کلّیه‌ی فضاها از جمله ورودی، شومینه، و غیره در فضای انتظار برگشت پیدا کرده و با یک میخ به زمین متصل شده است، که تأکیدی‌ ست بر «ایستا بودن» فضای معماری.

در قسمت ورودی نوار موبیوس، روی یک سکّو ۱۲ سانتیمتری بالا آمده که نشان دهنده‌ی قائل شدن ارزشی والا برای مراجعه کننده است. سپس، حرکات دورانی نوار موبیوس تمامی توجّه را به خود جلب می‌کند و ناخودآگاه ارباب رجوع را به سَمتِ روبرو می‌کشاند. نما نیز از فُرم‌های داخلی بی‌تأثیر نبوده: طرّاحی نما برگرفته شده از طرّاحی داخلی بوده، به گونه‌ای که حسّ کنجکاویِ رهگذران را تحریک کرده و آنها را به داخل فرا می‌خواند.

 

پلان


ستونـها را به المانـهایی زیبا و تأثیرگذار تبدیل کرده‌اند. در مارپیچ وقایع که بین تاریکی و روشنایی در نوسان است تمایل حرکت به سوی تکامل باشد؛ هدف روشنایی است در مسیری پر از تاریکی، در تمامی فضا نورها به صورت مخفی از میان این نوار خودنمایی می‌کنند. هندسه‌ی خالص این فضا بیضی و دایره است. برای ایجاد روابطی موزون و اُرگانیک و انعکاس احساس زیبایی عمیق در فرم هاست. فضا در عین پیچیدگی کاملاً ساده تعریف شده؛ فُرم‌هایی آزاد که تمام بخشـها را به تفکیک شکل می‌دهند. نوار موبیوس با دنبال کردن جای پاها مسیری را جستجو می‌کند تا به نتیجه برسد.


روند اجرا:

در طرّاحی این فضا به دلیل فُرمـهای نرم و آزاد از آرماتوربندی و بتن استفاده شده است. غالب­گیری در محل صورت گرفت. سپس بر روی پوشش بتنْ نازک­کاریِ گچ انجام شده، و بر روی پوششِ گچْ رنگِ آکریلیک زده شد، که به سازه­ی بتُنی اجازه­ی تنفّس می­دهد.

پوشش سرامیکِ کف با ابعاد ۶۰×۶۰ با زمینه‌ی سفید و خطوط هاشور خورده‌ی ضعیفِ تیره تأکیدی بر حرکت سیّال در کف می‌باشد و نیز هنگام اجرا سعی بر این بوده تا خطوط در کف بریدگی و انقطاع نداشته باشند و سیّـالیّـت را حفظ کنند. محدوده‌ی فضاها توسّط پرده‌هایی کاملاً شفّاف از هم جدا شده است. هدف از این کار این بوده تا فضاها شفّافیّت‌شان را حفظ کنند و ارتباطشان را با یکدیگر از دست ندهند.

دو تصویر بالا: فضای داخلی در حال بازسازی