مراسم مجمع جهانی فرهنگ‌ها برای بارسلونا به منزله‌ی فرصتی بود برای آنکه اراضی صنعتی و تجهیزات بندری وسیعی را که دیگر مورد استفاده نبودند، در حاشیه‌ی ساحل شمالی شهر مورد ساخت‌وساز قرار دهد. گذشته از ساختمان‌های رفاهی، هتل‌ها و بناهای مسکونی، سکوی عظیمی نیز در محل بقایای یک مرکز تصفیه‌ی آب بنا شد. قرار بود روی این سکو بنایی برافراشته شود که می‌بایست تبدیل به نماد مجمع بارسلونا می‌شد: ساختمانی شامل یک تالار گردهمایی، فضاهای نمایشگاهی، اتاق‌های کنفرانس، رستوران‌ها و سایر فضاهای خدماتی مورد نیاز مجمع و اهداف آن.

پیش‌نویس طرح‌های اولیه نشانگر پروژه‌ای مرتفع با طبقات فراوان بود که می‌بایست در خط افق شهر، تبدیل به عنصری شاخص می‌شد، ولی پس از آنکه مسئولان متقاعد شدند که ایجاد ارتباط متقابل با بازدیدکنندگان از نمایشگاه در یک آرایش افقی طبیعی‌تر انجام می‌گیرد و اینکه ترکیب فضای بیرون و درون، هنگامی که در ترازهای مشابه صورت پذیرد، تأثیر بیشتری خواهد داشت، تصمیم بر آن شد که بنایی تخت و مستقل و اندکی بالاآمده ساخته شود. شکل بنا با توجه به موقعیت خاص آن مشخص شد: این مثلث متساوی‌الاضلاع با ضلع‌هایی به طول تقریباً ۱۹۰ متر، همانند آخرین تکه‌ی یک پازل، تقریباً به طور کامل فضای باز میان سه خیابان را پر می‌کند.

فضاهای عمومی در سه تراز مختلف پروژه توزیع شده‌اند: تراز دسترسی از محوطه‌ای تشکیل می‌شود که اندکی به یک سو متمایل شده و نگه‌دارنده‌ی بنای منشورشکل است و حیاط‌های نورگیر آن به بازدیدکنندگان امکان می‌دهد پیش از ورود به درون ساختمان، از نور ملایم آفتاب بهره‌مند شوند. تراز زیرین شامل تالار گردهمایی با گنجایش ۳۲۰۰ تماشاچی است و تراز بالایی (روسازه‌ای سه‌گوش از فولاد که روی ستون‌های بتنی قرار گرفته است) فضاهای نمایشگاهی و همچنین هسته‌ی حجم‌های بی‌قاعده‌ی حاوی دسترسی‌ها و ارتباط‌های عمودی، اتاق‌های کنفرانس و فضاهای خدماتی را در خود جای داده است.

روسازی در بیرون و درون با بتن انجام گرفته است. سقف، همانند آینه‌ای که جلوی آسمان صاف تابستانی قرار گرفته باشد، به رنگ نیلی سیری در آمده است که ملات‌پاشی نما را می‌پوشاند. نما با شکاف‌های شیشه‌کاری‌شده‌ای بریده شده که مقطع ساختمان را عیان می‌سازند و نور از طریق آن‌ها به درون بنا راه پیدا می‌کند.

⇓برای دیدن تصاویر بر روی دکمه زیر کلیک کنید⇓

در همین ارتباط بخوانید!  زاها حدید (بخش اول)