اثرات متقابل محیط
۰
توجه به مردم
۰
بهره از امکانات
۰
اندازه و استانداردها
۰
نظم فضائی
۰
کیفیات هنری و بصری
۰
  در حال بارگذاری, خواهشا صبر کنید yasr-loader

میسْ باؤهاؤس را بر پایه‌ی معماری تعریف می‌کرد، در حالی که گروپیوس معماری را «هدف نهایی» در پایان مسیری طولانی می‌دانست. در نتیجه ذهنیت میس در خصوص باؤهاؤس در بیشتر موارد یکسره با نگرش گروپیوس متفاوت بود. باؤهاؤس جدید نیازمند آن بود که دانشجویانش در صنایع دستی کارآزموده باشند، زیرا «آثار هنری فضایی» میس، با انتخاب دقیق و استفاده و ترکیب مواد و مصالح در ارتباط نزدیک بود. کارگاه‌های فنیْ دیگر استادکار ماهر پرورش نمی‌دادند، بلکه هماهنگ با دیدگاه‌های میس، فعالیت خود را بیشتر در خدمت طراحی معماری قرار می‌دادند. درس‌هایی که از سال ۱۹۲۷ وارد برنامه‌ی آموزشی باؤهاؤس شده بودند، به‌خوبی جا افتاده و حتی پس از انتقال مدرسه به برلین در ۱۹۳۳، در برنامه باقی ماندند، البته آن‌ها نیز با توجه به دیدگاه‌های میس و همچنین به مقتضای امکانات مالی و استادان مدرسه دچار تغییراتی می‌شدند. 161 (2)

لودویگ میس وان در روهه، خانه­‌ی امروز

[مأخذ: دروسته، ۱۳۸۷: ۸۶]

میس در تجدید ساختار باؤهاؤس، ناگزیر بود با مطالب درسی موجود و استادانی که آن‌ها را آموزش می‌دادند کنار بیاید. استعفای گونتا اشتولتسل، سرپرست کارگاه بافندگی، در سال ۱۹۳۱ برای میس فرصتی را پیش آورد تا شریک زندگی خصوصی و حرفه‌ای خود، لیلی  رایش را جانشین او کند و همزمان سرپرستی بخش طراحی داخلی را نیز به او سپرد. اولین و آخرین مجموعه‌ی سه آلبوم نساجی که زیر  نظر رایش ساخته شد، نشان‌دهنده‌ی آن بود که کارگاه چقدر سریع خود را با «محدودیت‌های فضایی جدید» وفق داده بود. وقتی که مدرسه در سال ۱۹۳۲ به برلین انتقال داده شد، میس تصمیم گرفت دو تن از استادان، یوزف آلبرس و واسیلی کاندینسکی را دوباره استخدام نکند، ولی در نهایت به این کار تن داد؛ هرچند به دو استاد دیگر، یعنی یوست اشمیت (تبلیغات) و آلفرد آرنت (طراحی داخلی) قرارداد جدیدی پیشنهاد نشد. 161 (3)

خانه­‌ی نمایشی میس وان در روهه در نمایشگاه برلین ۱۹۳۱، نمای اتاق نشیمن از اتاق غذاخوری

[مأخذ: دروسته، ۱۳۸۷: ۸۶]

همکاری با دو استادی که مایر استخدام کرده بود، یعنی هیلبرزایمر و پترهانس آنقدر موفقیت‌آمیز بود که میس وان در روهه پس از شروع تدریس در آمریکا بار دیگر با آنان همکاری کرد. آشنایی میس با هیلبرزایمر به سال ۱۹۲۰ برمی‌گردد. میس در دوره‌ی کوتاه مدیریت خود بر باؤهاؤس، پایه و بنیانی برای یک باؤهاؤس جدید به وجود آورد که خطوط کلّی آن قابل تشخیص هستند، هرچند به لحاظ برنامه‌ی آموزشی هرگز در بستر عمومی به تعریف مشخصی دست نیافت. 161 (4)

آلفرد آرنت و یاکوب هِس: قابلیت‌های استفاده از مبلمان ترکیبی در یک خانه­‌ی تک‌­خانواری آزاد.

[مأخذ: دروسته، ۱۳۸۷: ۸۷]

منابع: دروسته، ماگدالنا(۱۳۸۷). باؤهاؤس ۱۹۳۳-۱۹۱۹ ترجمه‌ی نغمه نظرنیا. تهران: هنر معماری قرن.
در همین ارتباط بخوانید!  بیانیه‌ی باؤهاؤس