Ricardo Legorreta

Greenberg House, 1991

Los Angeles, California

این یکی از چندین خانه‌ای است که ریکاردو لِگورتا از اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ در کالیفرنیای جنوبی طراحی کرده است. مبنای کار لگورتا، نفی کامل زیباشناختی حاصل از خانه‌های مدرن کالیفرنیایی بود که در هشتاد سال اخیر به وسیله‌ی معمارانی مانند ریشارد نویترا، رودلف شیندلر، ج.ر.دیویدسن، چارلز ایمز و کریگ اِل وود تکامل یافته بود. خانه‌ی گرینبرگ نیز همانند آثار پیشین لگورتا (خانه‌ی مونتالبان در هالیوود در ۱۹۸۵ و خانه­ی معروف به کاسا دِرانچو در ۱۹۸۷) از دیوارهای حجیم و عمدتاً ساده تشکیل می‌شود که حجمهای درونی و آتریومهای مختلفی را در برگرفته‌اند و در درون و بیرون تقریباً با رنگ و بافت مشابهی از اندود گچی اخرایی رنگ پوشیده شده‌اند. لگورتا این الگوی مبتنی بر رنگهای خاکی و زمینی را در گوشه و کنار خانه با استفاده از دیوارهای تونشسته به رنگهای زرشکی، بنفش روشن و قرمز کمرنگ بیشتر به چشم می‌آورد. در خانه‌ای که نسبت مساحت دیوار به شیشه در آن، دست کم معادل بیست به یک است، برای نخستین بار از زمان خانه‌های بافت بلوکی فرانک لوید رایت، یک معمار به کالیفرنیاییها یادآوری کرد که آنان در حقیقت در وسط صحرا زندگی می‌کنند، واقعیتی که در این پروژه با محوطه سازی زیبای میا لِه رِر و همکاری اسکات سباستین، به خوبی به نمایش درآمده است.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ی آؤرباخ | گروپیوس

خانه‌ی گرینبرگ، همانند نمونه‌های پیشین خود در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰، موازنه‌ای است پویا میان خانه‌ای درونگرا با حیاطهایی که با ظرافت در آن پنهان شده‌اند و خاکریزی طبقه طبقه و برونگرا که خانه روی آن «نشسته» و مملو از حوضچه و آلاچیق و پاسیوهای سقفی است که به مناظر پیرامون دید دارند. خاکریز طبقه طبقه و دیوارهای محصورکننده، همچون حجم‌هایی چشمگیر و تحت الشعاع طبیعت، در هم ادغام می‌شوند. لگورتا ضمن آنکه از الگوهای مدرنیستی ایبریایی عربی استاد مکزیکی خود، لویس باراگان، تأثیر پذیرفته بود، ولی به این رویکرد، گونه‌ای انعطاف پذیری و عدم تناسب جسورانه و بارز افزود که در ترکیب با بارقه‌های رنگ و نور، آشکارا از آن خود او بود. در معماری لگورتا هیچ چیز بی اهمیت و پیش پاافتاده‌ای وجود ندارد. او به معماری پایان سده‌ی بیستم، حس و حالی از آرامش و سادگی مجلل بخشید که با غوغای زمانه‌ی ما تناسبی ندارد.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌هـــایی برای گذراندن تعطیلات ( بخش چهارم )

حس و حال شاعرانه‌ی این اثر، که برآمده از آثار پیشین لگورتا در مکزیک (و پیش از همه، از هتل کامینو ریِل در مکزیکوسیتی در سال ۱۹۶۷) است، بیش از آنکه متکی به مواد و مصالح مرغوب باشد، مدیون بازی میان بافت و سایه و نور است. این پدیده‌های نامحسوس، فضاهایی به وجود می‌آورند که در عین سادگی و آرامش، بسیار زیبا و برازنده هستند.

گشت و گذار در درون خانه، با پنجره‌های چشم انداز بزرگ و روزنه‌های نسبتاً کوچکی که با ظرافت و به شکلی غیرمنتظره در گوشه و کنار خانه تعبیه شده‌اند، لذت بخشتر می‌شود. این پنجره‌ها که ممکن است در نگاه نخست تصادفی و اتفاقی به نظر برسند، در حقیقت در موقعیت‌هایی استراتژیک قرار گرفته‌اند و یا نگاه را متوجه چشم اندازهای منحصر به فرد پیرامون می‌سازند و یا بسته به اوقات شبانه روز، به منبع نور طراوت بخش و غافلگیرکننده‌ای تبدیل می‌شوند. دورنماهای بیرونی نیز به همان شکل، بسته به بازی و میزان نور، متغیر می‌نمایند و طراحی خانه این جلوه‌ها را تشدید می‌کند. این روشنایی و درخشندگی که پیوسته در حال تغییر است، به واسطه‌ی استفاده از رنگها و مصالح ساده تأثیرگذاری بیشتری پیدا می‌کند.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ی «جویبار میل»

کف بنا در همه جا با کاشی‌های مکزیکی فرش شده که سطوحی نرم و مواج را پدید می‌آورد و تضاد و تقابلی نیرومند با بافت فرشهای دستباف و کم نظیر برقرار می‌سازد. این عناصر، همراه با بافت خشن اندود دیوارها، پوشش آکوستیک، نم گیر و بسیار چشم نوازی به وجود می‌آورند.

لگورتا در این خانه‌های غیرعادی، ولی مجلل و مدرن، نگرش انتقادی جدیدی را، که برگرفته از لویس باراگان بود، وارد جریان غالب معماری امریکا کرد. او، به ویژه در معماری خانگی، بیش از باراگان و شاید بیش از هرمعمار معاصر دیگر، از تقابل سردرگم کننده‌ی هنر متعالی و فرهنگ پاپ و مردمی، فراتر رفت. این آشتی و سازگاری، از ماهیت سرخوش و غیرقابل پیش بینی معماری لگورتا ناشی می‌شود که آن نیز به نوبه‌ی خود برآمده از شیوه‌ی ساخت سنتی و مبتنی بر اقتصاد و صرفه جویی است، شیوه‌ای که بسیاری آن را به واسطه‌ی ناآگاهی با «بدویت» اشتباه می‌گیرند.