رشد چشمگیر شرکت کنندگان در جایزه ساختمان سال و توضیحاتی پیرامون داوران و فرایند داوری

 آخرین مهلت ارسال آثار به جایزه‌ی ساختمان سال ایران (۱۳۹۶) پایان روز اداری ۲۴ اسفند سال جاری است. تاکنون چندین اثر ثبت نام و مدارک خود را تحویل دبیرخانه داده‌اند. تا همین الآن نیز آثار شرکت کننده با رشد ۱۰۰ % مواجه بوده است و پیش بینی ما ورود آثار بیشتری نیز است. حسب قانون مرسوم در جوایز ساختمان سال در تمام دنیا تعداد آثار شرکت کننده محرمانه است و اعلام عمومی نخواهد شد لیکن در این روزها با نزدیک شدن به روز موعود، پرسش‌هایی مطرح شد که با احساس وظیفه و مسئولیتی که دبیرخانه‌ی جایزه و مسئولین هنرمعماری داشتند به صورت موردی به آنان پاسخ داد شده است. در این مطلب کوتاه به بزرگترین پرسش ذهنی شرکت کنندگان پیرامون داوران و فرایند بسیار شفاف داوری این جایزه پاسخ خواهیم داد تا هم این دوستان و هم دیگر شرکت کنندگان احتمالی با خیالی آسوده خود را برای این رقابت حرفه‌ای و اثرگذار بر جامعه‌ی کارفرمایان و معماران مهیا نمایند.

یادداشت نخست: در باب تنوع داوران
تنوع داوران در جوایز و مسابقات معماری یک ضرورت است زیرا اثر معماری باید از جنبه‌های گوناگون و با زوایای دید متنوع بررسی شود. اینکه همه‌ی داوران از یک تخصص باشند و یا دارای سابقه‌ی یکسان باشند اساساً در یک نظام داوری حرفه‌ای خطا است و اگر اینگونه تاکنون در جوایز معماری در ایران بوده است، قطعا اشتباه بوده است. از نظر ما ممکن این همگونی تیم داوران حتی باعث فساد مسابقه و مرجع برگزارکننده نیز شود، که بارها شده است و همگان بر مصادیق آن واقف هستند.

تنوع داوران شامل گوناگونی در سلیقه و نگاه معماری و حتی تعریف از معماری خوب نیز می‌شود و از نظر ما هرچه عمیق‌تر باشد بهتر است. معماری ساحت‌های مختلفی دارد که باعث می‌شود هریک از داوران علاوه بر نگاه انتقادی و استادانه‌ای که به کلیت آن پروژه دارند، ناخواسته جذب ساحت تخصصی خود نیز شوند. درواقع این نگاه همه یکی از نقاط قوت جایزه‌ی ساختمان سال است.

این موضوع حتی در مورد مسابقات طراحی معماری نیز تاحدودی صادق است مگر اینکه کارفرما طرحی با هویت مشخص طلب نماید. آنگاه منطق حکم می‌کند که داوران از جنس رنگ و بوی آن موضوع باشند که نیاز و دغدغه‌ی کارفرما بوده است. ناگفته پیداست که این تیم داوری باید نزدیک‌ترین طرح به نیاز کارفرما که از قبل در چارچوب معیارهای مسابقه تبیین و اطلاع رسانی شده است را برگزینند.

تنوع داوران شامل رده‌های سنی آنان نیز می‌شود. ترکیب داوران از این حیث باعث نوعی آموزش پنهان نیز می‌گردد. از طرفی این برنامه به نیروی انسانی معماری و گردآوری نسلی از معمار-داوران حرفه‌ای و متعهد و آگاه به زیر و بم مسئله خواهد شد. این موضوع نافی ارزش‌های فعلی داوران جوان و نواقص احتمالی داوران کار کشته‌تر نیست. کمال مطلق رویایی بیش نیست! اما هم پوشانی مهارت‌های این داوران در نهایت تیمی از داوران متبحر را برای مسابقه مهیا خواهد نمود.

داوران جایزه‌ی ساختمان سال ایران با نگاه استراتژیک مذکور انتخاب شده‌اند. ما به همکاری با آنان افتخار می‌کنیم.

 یادداشت دوم: در باب تکرار هسته‌ی اصلی تیم داوران

تکرار تیم داوران در سه سال متوالی برای یک جایزه را ضرورت می‌دانیم. اگر تیمی از داوران با مشخصات مذور در یادداشت نخست گرد هم آوردیم، آنگاه باید به ایشان زمان بدهیم تا بتوانند تئوری‌های خود را عملی نمایند. بنابراین تیم اصلی و هسته‌ی داوران جایزه‌ی ساختمان سال هر ۳ سال یکبار تغییر خواهند نمود.

اگربه جوایز بزرگ معماری در دنیا نگاهی بیاندازیم به آسانی متوجه می‌شویم که اساساً هیئت مدیره و تیم داوران ثابت هستند و هر سال افرادی جهت تقویت این تیم اضافه و کم می‌شوند. روندی که در ایران شاهد آن نبودیم و باعث سوءبرداشت معماران عزیز شده است، به گونه‌ای که گمان می‌کنند تیم داوران باید هر سال تغییر کنند.

یادداشت سوم: در باب فرآیند داوری
بزرگترین نقطه‌ی امیدبخش جایزه‌ی ساختمان سال ایران فرایند داوری آثار در آن است. در سال پیش این فرایند دو مرحله‌ای بود: ۱) بررسی تصاویر ارسالی آثار و ۲) بازدید از آثار. در دوره‌ی جدید با کوشش مسئولین برگزاری جایزه و همراهی ارزشمند داوران محرتم، فرایند داوری شفاف‌تر و حرفه‌ای‌تر شد. در این دوره نیز داوری در دو مرحله است اما در مرحله‌ی نخست به جای بررسی تصاویر آثار، مصاحبه و گفتگو با معمار جایگزین شد. بنابراین فرایند داوری این دوره به شکل زیر است:
۱) مصاحبه و گفتگوی داوران با معماران تمامی آثار شرکت کننده در جایزه، هریک به مدت ۲۰ دقیقه

۲) بازدید تیم داوران از اثر با هماهنگی قبلی همراه با معمار و رد صورت تمایل کارفرما و دیگر تیم طراحی و اجرا و البته، کاربر!

این فرایند داوری باعث تمجید بین‌المللی جایزه‌ی ساختمان سال ایران شده و دبیرخانه بازخورد بسیار مناسبی از اتخاذ آن دیده است.

ما با هوش و اقتدار خود باید تمجید بین‌المللی را برای کشور عزیزمان تهیه ببینیم و نه باج دهی یا القای احساس ضعف در داخل.

واقعیت این است که بر خلاف نظر عموم، بازدید از آثار معماری نه برای کشف نواقص اثر معماری که برای دریافت ارزش‌های مثبت و واقعی آن است. کشف نواقص یک اثر معماری از روی عکس و نقشه نیز ممکن است و قطعاً داوران خبره‌ی جایزه‌ی ساختمان سال ایران در این زمینه متبحر هستند لیکن، خوبی‌های معماری جز با رویت اثر از نزدیک ممکن نیست.

ما به این جمع بندی رسیده‌ایم که اثر معماری خوب، فرایند معماری واقعی و آگاهانه، اساساً در چند شیت معماری و یا کلیپ کوتاه و مبانی نظری در حد یک صفحه آ۴ نمی‌گنجد. اثر معماری خوب باید به بحث گذاشته شود، دیده شود، حس شود و هزاران جزئیات و دغدغه‌ی معمار از نزدیک بررسی شود.
همانگونه که سفرهای دانشجویی و بازدید از آثار را به دانشجویان پیشنهاد می‌کنیم، لازم است برای قضاوت نیز بازدید داشته باشیم.

این ذات فضامند معماری است که باعث می‌شود تا بنایی را از نزدیک نبینیم و با معمار آن گفتگو نکنیم، درک کاملی از آن نداشته باشیم.

 

 

 

۱۳۹۶-۱۰-۳۰ ۰۸:۰۰:۵۸ +۰۳:۳۰ ۳۰ دی ۱۳۹۶|نگاه سردبیر دسته بندی ها|برچسب ها: |
%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A
طراحی سایتسئواجاره ویلا و فروش ویلا شمالسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلااجاره ویلافروش ویلاویلا شمالویلا زیباکنار