معماری و طرّاحی داخلی از گیسو و مژگان حریری

پارک اونیـو، نیویورک، ایالات متّحد، ۲۰۰۶-۲۰۰۴

 

شرکت معماری حریری و حریری، یکی از پیشروترین شرکت‌های معماری در جهان، به سال ۱۹۸۶ توسّط گیسو و مژگان حریری، دو خواهر ایرانی­الاصل مقیم ایالات متّحد، در شهر نیویورک، تأسیس شد. فعّالیّت‌های این شرکت، که به پژوهش و اجرای ایده‌­های نو اختصاص دارد، بارها در موزه‌­ها، گالری‌ها و نهادهای معتبر بین‌­المللی، از جمله موزه­‌ی ملّی ساختمان، موزه‌­ی هُنر مدرن، موزه­‌ی معماری آلمان و موزه­‌ی هُنر بارسلون به نمایش در آمده است. چندی پیش طرح ارائه شده‌­ی آن‌ها برای دهکده‌ی اُلمپیک ۲۰۱۲ به دریافت جایزه نائل شد، و نیز به عنوان یکی از فینالیست‌های مسابقه‌ی ۲۰۰ میلیون دلاری طرح جامع دهکده‌ی سینت مارک در تورنتوی کانادا برگزیده شد.

در همین ارتباط بخوانید!  طراحی داخلی هتل‌های معاصر (بخش هشتم)

 

پروژه‌های حریری و حریری بواسطه‌­ی ادغام تکنولوژی دیجیتال، استفاده‌­ی نوآورانه از مواد و مصالح، حسِ درک فضا و چارچوب‌های اجتماعی متمایز می‌­شوند. برداشت اصیل آن‌ها از مقوله‌­های «نور و فضا» و کاوش‌های فلسفی‌­شان درباره‌­ی «جوهره‌­ی هستی» ره‌یافت اصلی آن‌ها در همه‌ی آثارشان به شمار می‌­رود. این پروژه‌­ی پارک اونیـو، نوسازیِ یک آپارتمان ۲۵۰ متر مربّعی است که پیش از جنگ جهانی دوّم ساخته شده و در محلّه‌­ی زیبا و جذّاب کارنِگی هیل در منهتن واقع گردیده است. معماریِ این ملک با کنار هم قرار دادن لِی­اؤتِ کلاسیکِ سنّتیِ آپارتمان‌های پیش از جنگ و صراحتِ مدرنیسم یک وضعیّت تعادل ایجاد کرده است.

با ورود به آپارتمان، با یک «گالـریِ» عریض و طویل مواجه می‌­شوید که از شمال تا جنوب امتداد یافته و قسمت‌های مختلف آپارتمان را به یکدیگر مربوط می‌­سازد. اتاق خواب‌های خصوصی، که در امتداد دیوار غربیِ گالری قرار گرفته­‌اند و با درهایی از چوبِ وِنْگِی (Wenge wood) تیره با قاب‌های از کف تا سقف نشانه‌­گذاری شده‌­اند، نه‌­تنها ورودیِ فضاهای خصوصیِ پشتی را تعریف می‌­کنند، بلکه برای شخصی که به طرف فضای نشیمن حرکت می‌کند، حسّ حرکت و ریتم، یا به بیانی دیگر یک «ضرب‌آهنگ فضایی» ایجاد می‌­کند. یک «دهلیـز» پشتِ یک صفحه‌­ی نیمه‌­شفّاف، که با یک «صفحه‌­ی خمیده» از جنس چوبِ ونـگی تعریف شده است، پیش از ورود به فضای نشیمن، به یک فضای گُـذار تبدیل می‌­شود. این دهلیزْ فضاهای عمومیِ آپارتمان مانند نشیمن، نهارخوری، کتابخانه، مطالعه، و آشپزخانه را به هم متّصـل می‌­کند. ایدئولوژیِ مدرنیستی زندگی از طریق مفاهیم لایه‌­بندی، استمرار و شفّافیّتِ فضا تبیین شده است.

در همین ارتباط بخوانید!  موزه‌ی هنر نلسن‌ــ اتکینز، کانزاس سیتی | هنر معماری

فضاهای نشیمن، نهارخوری و کتابخانه، همگی از طریق لایـه‌­های دیوارهای نیمـه‌­شفّاف و پانل‌های کشویی به هم مربوط شده و از یکدیگر تفکیک می‌­شوند. این دیوارها و پانل‌ها نـه‌­تنها امکان نفوذ نور طبیعی را به همه‌ی فضاها از شرق و غرب فراهم می­‌آورند، بلکه باعث خلق فضایی انعطاف­‌پذیر می‌­شود که با تغییر آن هم امکـان سرگرمیِ گروه‌هـای کوچک و صمیمی و هم امکان گسترش فضا برای اجتماعات و مراسم بزرگتر به وجود می‌­آید.

انتخاب دقیق مواد و مبلمان به فضاها تجمّل و ظرافت و زیبایی می‌­بخشد، در حالی که ترکیب آرام و منفرد فضا و لایه‌­هایش تجربه­‌ای­ست ساده و بی­‌پیرایه. به لحاظ مفهـومی، دقیقاً همین تجـربه‌­ی زندگی بین «تضادهای ستایش‌­آمیز» نیروی محرّک نهفته در پسِ طرّاحی این پروژه بوده است.

در همین ارتباط بخوانید!  طراحی داخلی برای پیسکاتور | مارسل برویر