معماری و طرّاحی داخلی از گیسو و مژگان حریری

پارک اونیـو، نیویورک، ایالات متّحد، ۲۰۰۶-۲۰۰۴

 

شرکت معماری حریری و حریری، یکی از پیشروترین شرکت‌های معماری در جهان، به سال ۱۹۸۶ توسّط گیسو و مژگان حریری، دو خواهر ایرانی­الاصل مقیم ایالات متّحد، در شهر نیویورک، تأسیس شد. فعّالیّت‌های این شرکت، که به پژوهش و اجرای ایده‌­های نو اختصاص دارد، بارها در موزه‌­ها، گالری‌ها و نهادهای معتبر بین‌­المللی، از جمله موزه­‌ی ملّی ساختمان، موزه‌­ی هُنر مدرن، موزه­‌ی معماری آلمان و موزه­‌ی هُنر بارسلون به نمایش در آمده است. چندی پیش طرح ارائه شده‌­ی آن‌ها برای دهکده‌ی اُلمپیک ۲۰۱۲ به دریافت جایزه نائل شد، و نیز به عنوان یکی از فینالیست‌های مسابقه‌ی ۲۰۰ میلیون دلاری طرح جامع دهکده‌ی سینت مارک در تورنتوی کانادا برگزیده شد.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه‌ دروست | رودلف شیندلر

 

پروژه‌های حریری و حریری بواسطه‌­ی ادغام تکنولوژی دیجیتال، استفاده‌­ی نوآورانه از مواد و مصالح، حسِ درک فضا و چارچوب‌های اجتماعی متمایز می‌­شوند. برداشت اصیل آن‌ها از مقوله‌­های «نور و فضا» و کاوش‌های فلسفی‌­شان درباره‌­ی «جوهره‌­ی هستی» ره‌یافت اصلی آن‌ها در همه‌ی آثارشان به شمار می‌­رود. این پروژه‌­ی پارک اونیـو، نوسازیِ یک آپارتمان ۲۵۰ متر مربّعی است که پیش از جنگ جهانی دوّم ساخته شده و در محلّه‌­ی زیبا و جذّاب کارنِگی هیل در منهتن واقع گردیده است. معماریِ این ملک با کنار هم قرار دادن لِی­اؤتِ کلاسیکِ سنّتیِ آپارتمان‌های پیش از جنگ و صراحتِ مدرنیسم یک وضعیّت تعادل ایجاد کرده است.

با ورود به آپارتمان، با یک «گالـریِ» عریض و طویل مواجه می‌­شوید که از شمال تا جنوب امتداد یافته و قسمت‌های مختلف آپارتمان را به یکدیگر مربوط می‌­سازد. اتاق خواب‌های خصوصی، که در امتداد دیوار غربیِ گالری قرار گرفته­‌اند و با درهایی از چوبِ وِنْگِی (Wenge wood) تیره با قاب‌های از کف تا سقف نشانه‌­گذاری شده‌­اند، نه‌­تنها ورودیِ فضاهای خصوصیِ پشتی را تعریف می‌­کنند، بلکه برای شخصی که به طرف فضای نشیمن حرکت می‌کند، حسّ حرکت و ریتم، یا به بیانی دیگر یک «ضرب‌آهنگ فضایی» ایجاد می‌­کند. یک «دهلیـز» پشتِ یک صفحه‌­ی نیمه‌­شفّاف، که با یک «صفحه‌­ی خمیده» از جنس چوبِ ونـگی تعریف شده است، پیش از ورود به فضای نشیمن، به یک فضای گُـذار تبدیل می‌­شود. این دهلیزْ فضاهای عمومیِ آپارتمان مانند نشیمن، نهارخوری، کتابخانه، مطالعه، و آشپزخانه را به هم متّصـل می‌­کند. ایدئولوژیِ مدرنیستی زندگی از طریق مفاهیم لایه‌­بندی، استمرار و شفّافیّتِ فضا تبیین شده است.

در همین ارتباط بخوانید!  هفتمین مراسم تقدیر از معمار معاصر ایران

فضاهای نشیمن، نهارخوری و کتابخانه، همگی از طریق لایـه‌­های دیوارهای نیمـه‌­شفّاف و پانل‌های کشویی به هم مربوط شده و از یکدیگر تفکیک می‌­شوند. این دیوارها و پانل‌ها نـه‌­تنها امکان نفوذ نور طبیعی را به همه‌ی فضاها از شرق و غرب فراهم می­‌آورند، بلکه باعث خلق فضایی انعطاف­‌پذیر می‌­شود که با تغییر آن هم امکـان سرگرمیِ گروه‌هـای کوچک و صمیمی و هم امکان گسترش فضا برای اجتماعات و مراسم بزرگتر به وجود می‌­آید.

انتخاب دقیق مواد و مبلمان به فضاها تجمّل و ظرافت و زیبایی می‌­بخشد، در حالی که ترکیب آرام و منفرد فضا و لایه‌­هایش تجربه­‌ای­ست ساده و بی­‌پیرایه. به لحاظ مفهـومی، دقیقاً همین تجـربه‌­ی زندگی بین «تضادهای ستایش‌­آمیز» نیروی محرّک نهفته در پسِ طرّاحی این پروژه بوده است.

در همین ارتباط بخوانید!  خانه شماره 2 هوپر | مارسل برویر