خانه ­ی اِلرود شباهت های ظاهری بسیاری با خانه ­ی کارلینگ دارد: بال مسکونی جانبی، و فضای اصلی متمرکز در زیر سقف چادرمانند. با این همه، در خانه ­ی اِلرود احساس محصور بودن، بیشتر به خانه ­های مارلین و پرلمن شبیه است. در سال های میان پروژه ­های کارلینگ و الرود، لاوتنر حدود ۵۰ بنا، از جمله «نوک ­نقره­ ای»، ساخت و همین به او امکان داد آنچه را برای سایت هایی خاص در ذهن داشت، با مهارت فنی بالایی به اجرا درآورد. خانه­ ی الرود نمونه­ ای است از به ­کارگیری استادانه ­ی بتن، که به لاوتنر امکان داد دهانه­ های عریض پدید آورد و فضاهایی برآمده از گویایی و هویت خود ماده ایجاد کند. از این دیدگاه، خانه ­ی الرود نمایانگر نقطه­ ی عطفی در روند تکاملی معماری لاوتنر به شمار می ­رود، روندی که به پیدایش فرم های شناور و غیرمعمول در خانه ­ی سِگِل (۱۹۷۹) منتهی می ­شود.

در همین ارتباط بخوانید!  برج خلیــفه دبی | هنرمعماری

64

نمای خانه از پایین تپه لبه ­ی سقف اتاق نشیمن و پله ­های سمت استخر که به سوی دامنه ­ی تپه می ­روند، در سمت چپ مشخص است. اتاق خواب و حمام صاحب خانه در بلوک سمت راست واقع شده ­اند.

67-2

پلان

66-2

برش قائم اتاق خواب، اتاق نشیمن و استخر

67-1

نمای سقف بتنی مخروطی فضای اصلی در دید از حیاط ورودی در سمت خیابان نورگیرهای سقفی شیشه ­ای و قاچ ­مانند، از آفتاب غربی در امان هستند.

420px-Elrod_5

66-1

دورنمای شبانه از اتاق نشیمن شب ها چنین به نظر م ی­رسد که فرش گرد روی کف سنگ لوح سیاه شناور است و بر جلوه ­ی تماشایی نورهای پالم اسپرینگز در دره ­ی پایین ­دست می­افزاید.

خانه ­ی الرود از خیابان یا از پایین شیب، همانند پادگانی نظامی به نظر می­ رسد، ولی فضای اصلی آن به قطر ۱۸ متر با سقف دهانه­ آزاد، همانند یک گل صحرایی رو به آسمان گشوده می­ شود و نور از زیر آفتاب گیرهای مورب سقف به درون فضا راه می ­یابد. شیب و پخی لبه­ های این روزنها، ضخامت پوسته ­ی بتنی را، که به زیبایی به وسیله­ ی والی نی­ویادومسکی، از پیمانکاران قدیمی رایت، ساخته شده است، مورد تأکید قرار می­ دهد. ضخامت سنجیده ­ی تیر لبه، که روی کف سنگ لوح نقش­ ونگاردار استوار شده است، با وزن آن در تضاد قرار می­ گیرد و این احساس را به وجود می­ آورد که گویی سقف فضای اصلی آماده­ ی برخاستن به هواست. کف ها در درون صخره کنده شده ­اند، به گونه ­ای که تخته ­سنگ های بزرگتر در ارتفاع سقف واقع شده ­اند. منظره ­ی اطراف، به معنای واقعی کلمه، در قالب دیوار، حائل و مبلمان به درون خانه راه می ­یابد. شیشه ­ی بدون قاب در میان صخره و سازه ­ی بتنی جای گرفته تا غشایی موّاج به منظور به جنب و جوش درآوردن فضای داخلی و هماهنگی با تراز متغیر کف ایجاد کند. خروجی اصلی به فضای بیرون، زیر سقف قرار دارد، ولی پشت تخته سنگی از نظر پنهان شده است. پلکانی با گذشتن از تراس و استخر به پله ­هایی بتنی منتهی می ­شود که از دیوار استخر بیرون می زنند و ضمن تداعی برگ های سازه ­ی سقف، به دامنه ­ی صخره ­ای تپه می­ رسند. سنگ لوح سیاه در شب هیچ بازتابی ندارد و هنگامی که از صندلی های اتاق نشیمن به دورنمای ستارگان و نورهای دره، که در بازتاب استخر سوسو می­ زنند، نگریسته می­ شود، این احساس به بیننده دست می­ دهد که گویی از جزیره­ ای خصوصی این منظره می­ نگرد.

در همین ارتباط بخوانید!  هتل شُر | معماران جنسلر