A NEW WORLD TRADE CENTER

HARIRI & HARIRI ARCHITECTURE

رویداد سالانه‌ی ۱۱ سپتامبر

در زمان بلایای هولناک و فاجعه‌ بار، شهرهای بزرگ نه تنها سازه‌های متلاشی شده‌ی خود را بازسازی می‌کردند، بلکه به آزمایشگاه و سنگ محکی برای ایجاد معماری و شهرنشینی نوینی تبدیل می‌شدند.

با توجه به فناوری دیجیتال و ارتباطات الکترونیکی دیگر نیازی نیست که صنایع اقتصادی روی سر یکدیگر قرار بگیرند و اینک حدود یک دهه است که این مؤسسات از مرکز شهر فاصله می‌گیرند. در نتیجه بیشتر فضای اداری که در ۱۱ سپتامبر از میان رفت، امروز چندان مورد نیاز نیست. از این رو، به اعتقاد طراحان این پروژه مساحت ۱۶ هکتاری مرکز تجارت جهانی باید مجموعه‌ای چندمنظوره و انعطاف پذیر شامل واحدهای مسکونی، تجاری و فرهنگی مرتبط باشد که کارکرد آنها هم از پیش طراحی شده و هم در آینده به آسانی قابل تغییر باشد.

ساختمان جدید

پروژه در قالب سازه‌ای بسط یافته طراحی شده است که شامل ۱۱ برج به ارتفاع تقریبی ۸۰ تا ۱۰۰ طبقه. این برجها به شکلی نمادین یادآور ابعاد غول آسای برجهای دوقلو هستند، ولی تنها وظیفه‌ای که بر عهده‌ی آنهاست، فراهم کردن امکان دسترسی عمودی و هسته‌هایی به منظور استقرار تجهیزات تأسیساتی، الکتریکی و دیجیتالی برای طبقات و پروژه‌های آینده است. این ۱۱ برج در حکم زیرساختی خواهند بود که ساکنان جدید، ساختمان‌ها و سازه‌‎های پیش ساخته‌ی خود را با کشتی و کامیون به آنها منتقل خواهند کرد. نمایه‌ی خارجی برجها در پوسته‌ی هوشمندی پیچیده خواهد شد که می‌تواند اطلاعات و داده‌ها را هم برای ساکنان درون برج و هم برای ناظران بیرون آن به نمایش درآورد. این پوسته به سیستم آبپاش برای اطفای حریق و وسیله‌ای برای کشف اشیای بالقوه‌ای که به برج نزدیک می‌شوند نیز مجهز خواهد بود.

در همین ارتباط بخوانید!  کافه تریا و رستوران اِمپوریو آرمانی(هنگ کنگ، ۲۰۰۲)

ترکیب فرم‌های آزاد و خطی مرتبط

برخلاف اکثر برجهای قائم، در اینجا چند سازه با فرم آزاد وجود خواهد داشت که حد و مرزهای متعارف تیپهای ساختمانی را بسیار گسترش می‌دهند. این سازه‌ها بسیار بزرگ هستند و لابه‌لای برجها واقع می‌شوند و پروژه‌هایی از قبیل تئاترها، موزه‌ی فرهنگ جهان، میدانگاه‌های هوایی، تسهیلات ورزشی و... را در خود جای می‌دهند. طراحان در نظر دارند بازار سهام پیشرو نیویورک را در یکی از این سازه‌ها در قلب مجموعه مستقر سازند تا به شکلی که برای کل شهر قابل مشاهده باشد، نیرو و توان پایتخت اقتصادی جهان را به نمایش بگذارند.

سازه‌های فرم آزاد

در همین ارتباط بخوانید!  جان لاوتنر/ 1911-1994

طراحان از اینکه به عنوان یادبود از محوطه‌های نمادین پرسوزوگداز با پلاک‌های حاوی اسامی افراد و نیمکت و اشیای دست ساز یادآور حادثه استفاده کنند، سرباز زدند و به جای آن، طرح سالانه‌ی «رویداد ۱۱ سپتامبر» را برای گردهمایی همگانی ارائه می‌دهند، روزی که مردم به صورت واقعی و مجازی در محل حادثه گرد هم جمع می‌شوند تا سوگواری کنند، به تبادل اندیشه بپردازند، ارتباط برقرار سازند، نمایش دهند و برنامه اجرا کنند و به بیان ساده، در کنار هم باشند. در این روز هر ۱۱ برج با تراوش رطوبت از پوسته‌ی خود (سیستم آبپاش)به گریه درخواهند آمد. این رویداد نمادین نه فقط مایه‌ی سبکی و صفای روح می‌شود، بلکه گویای مراسمی بسیار عمیق‌تر است که بسیار شخصی و از نظر احساسی، بسیار نیرومند خواهد بود. این رویداد هرسال موجب پدید آمدن امکاناتی برای ارتباط پویا میان مردم می‌شود و مشارکتی فعال را به وجود می‌آورد. بیگانه‌ها آشنا می‌شوند، تفاوتها ارج و احترام می‌یابند و اندیشه‌ها به بحث گذاشته می‌شوند. سالها خواهند گذشت و حتی اگر مردم از مشارکت دست بکشند، شهر نیویورک به آسانی می‌تواند هرسال یک روز شگفت انگیز داشته باشد: هنگامی که ۱۱ برج به گریه در می‌آیند و هیچ رهگذری نمی‌داند چرا.

در همین ارتباط بخوانید!  هتل سیلکِن پوئرتا آمریکا | هنرمعماری