فضاهای عمومی

فضای عمومی هر هتل باید با توجه به تعداد اتاق‌ها و مهمانان و تعداد مشتریان و مراجعان هتل طراحی شود. کوچکی فضای عمومی باعث شلوغ به نظر رسیدن این فضاها می‌شود. موقعیت هتل و نوع میهمانان آن، بسته به درجه‌ی هتل، تعیین‌کننده‌ی اندازه و نوع فضاهای عمومی آن است.

  1. یک ستاره: محوطه ممکن است فضای محدودی داشته باشد. وسایل و تزئینات آن باید کیفیت مناسب و شرایط خوبی داشته باشد. ممکن است آسایش و راحتی در محوطه‌ی عمومی محدود باشد، یعنی فقط محوطه‌ای برای نشستن و چند جای محدود وجود داشته باشد و احتمالاً تزئینات محدودی خواهد داشت. فروشگاه‌های مختلفی از قبیل گلفروشی، عطریات، جواهرات، غرفه‌ی صنایع دستی، عتیقه‌فروشی، نمایشگاه و سایر فروشگاه‌های مناسب مهمانخانه را می‌توان در نظر گرفت، مشروط بر آنکه ورودی به خیابان یا معابر نداشته باشد (وجود فروشگاه‌ها در هتل‌های یک تا سه ستاره اختیاری است).
  2. دو ستاره: فضاهای عمومی نسبت به یک ستاره کیفیت بهتری دارد و تلاش می‌شود تا فضای خوشایندی برای مهمان فراهم شود و تزئینات خوبی داشته باشد.
  3. سه ستاره: محوطه‌های عمومی معمولاً فضای بزرگتری دارند و توجه خاصی به راحتی و استانداردهای کیفیت می‌شود. چیدمان وسایل باید با تناسب صورت گیرد و تزئینات کیفیت خوبی داشته باشد. امکانات تبدیل ارز خارجی برای مسافران اختیاری است.
  4. چهار ستاره: محوطه‌های عمومی معمولاً وسیع هستند و تسهیلات متنوع دارند. چیدمان آن کیفیت عالی دارد. تسهیلات اضافه‌ای برای تفریح، ملاقات‌های تجاری و خدمات بازرگانی و محوطه‌هایی برای خوردن و آشامیدن در نظر گرفته می‌شود. می‌تواند دارای آرایشگاه، غرفه‌ی فروش کتاب، مجلات، روزنامه، فیلم و اسلاید، دفتر خدمات تاکسی برای مهمانان، باجه‌ی رزرو بلیط و خدمات مسافرتی، خدمات فرهنگی، باجه‌ی امور بانکی و ارزی، باجه‌ی فکس، تلکس، پست و تلگراف و اینترنت، غرفه‌ی عرضه‌ی شیرینی و شکلات، و محل برگزاری نمایشگاه‌ها باشد. امکانات تبدیل پول برحسب نیازهای مشتریان بین‌المللی اجباری است.
  5. پنج ستاره: محوطه‌ی عمومی وسیع با چیدمان بسیار عالی. بسته به محل، سبک و نوع وسایل و تسهیلات اضافی قابل قبول است. میتوان در محوطه‌ی عمومی فروشگاه، آرایشگاه، تسهیلات تفریحی و تجاری (مانند هتل چهار ستاره)، تسهیلات برای جشن‌ها و فضایی برای خوردن و آشامیدن فراهم کرد. فضای مجلل محوطه‌های عمومی با تزئینات و دکورهای عالی و نیز روشنایی مناسب و تزئینات پرگل باید به گونه‌ای باشد که مهمان احساس کند در فضایی با استانداردهای بین‌المللی قرار گرفته است.

محل نشستن (لابی): در هتل‌های یک و دو ستاره باید یک محوطه‌ی نشستن (قابل دسترس در تمام مدت روز و شب، مثلاً از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب با جای نشستن راحت) برای خدمات ارائه‌ی نوشیدنی و رفع خستگی فراهم شود. در صورت ایجاد شرایط مناسب می‌توان از یک فضا برای لابی و پذیرش به صورت مشترک استفاده کرد. در هتل‌های سه ستاره ترکیبی از کافی‌شاپ و سالن قابل قبول نیست، زیرا در صورتی که فضای کافی‌شاپ موجود باشد فقدان صندلی‌های راحت یا میزهای مناسب چشمگیر خواهد شد و در غیر این صورت کافی‌شاپ تحت‌الشعاع خدمات غذارسانی قرار خواهد گرفت. در هتل‌های چهار و پنج ستاره در تمام مدت سالن پذیرایی وسیع که در آن فضای راحتی برای نشستن وجود داشته باشد الزامی است.

 محوطه‌ی پذیرش: در هتل‌های یک و دو ستاره حداقل فضا برای محوطه‌ی پذیرش فضایی نسبتاً کوچک ولی کارآمد، با استفاده از دفتر هتل و گذاشتن میز است. در این هتل‌ها ممکن است از یک فضا به صورت مشترک به عنوان پذیرش و لابی استفاده شود. در این صورت ایجاد فضای مطلوب و وجود تجهیزات لازم مانند مبلمان برای نشستن الزامی است. استفاده از پیشخوان برای انجام امور پذیرش قابل قبول است. اما در هتل‌های با درجه‌ی بالاتر محوطه‌ی‌تزئین‌شده و قسمت پذیرش، میز رسمی دارد. اغلب صندوق‌دار و کارمند قسمت پذیرش از هم جدا هستند. در این قسمت باید میزی هم برای دربان و باربر فراهم شود.

 

در همین ارتباط بخوانید!  موزه‌ هنر آمریکایی ویتنی | مارسل برویر

فضاهای ورزشی: در بعضی هتل‌ها امکانات ورزشی از قبیل استخر، سونا، جکوزی، سالن‌‌‌های بدنسازی، زمین‌های تنیس و بدمینتون و سایر ورزش‌های متناسب با تقاضای میهمانان طراحی می‌شود. پیش بینی فضاهای مذکور یا تعدادی از آن‌ها در هتل‌های چهار و پنج ستاره الزامی است. برخی از هتل‌ها به دلیل شرایط مکانی خاص خود می‌توانند سرویس‌های دیگری را در این زمینه ارائه کنند، مانند ورزش‌های اسکی روی برف، اسکی روی آب، اسکی روی چمن، سوارکاری، قایقرانی، گلف، کوهنوردی و شکار. وجود این گونه امکانات در ارزیابی امتیازات هتل‌ها مؤثر خواهد بود.

خدمات برگزاری اجلاس و همایش: برگزاری جشن، اجلاس و همایش‌ها می‌تواند یکی از خدمات جانبی هتل باشد. این خدمات نیاز به وجود فضاهای خاص خود دارد، مانند سالن‌های کنفرانس، آمفی‌تئاتر یا اتاق جلسه. در صورتی که این خدمات در هتل ارائه می‌شود و سایر بخش‌های هتل تحت تاثیر آن‌ها قرار می‌گیرد، هتل باید از ظرفیت کافی برخوردار باشد. در فضاهایی که تحت تأثیر این امکانات جانبی قرار می‌گیرند مانند رستوران، لابی و غیره بهتر است برای جلوگیری از تداخل در خدمات‌دهی به مهمانان مقیم ومهمانان اجلاس و همایش، برخی از فضاها به طور خاص و جداگانه وجود داشته باشند، مانند رستوران هتل‌های چهار و پنج ستاره که معمولاً امکان برگزاری اجلاس، همایش و جشن‌ها را دارند.

خدمات تاکسی سرویس: در هتل‌های چهار و پنج ستاره بخشی به عنوان دفتر خدمات تاکسی سرویس فعالیت می‌کنند و سرویس در حد درجه‌ی هتل به میهمانان ارائه می‌شود. داشتن سرویس مستقیم به فرودگاه در این هتل‌ها الزامی است. اما در هتل‌های درجه‌ی پایین‌تر متناسب با تقاضای مشتری تاکسی خبر می‌کنند.

نمازخانه: در همه‌ی انواع هتل‌ها باید نمازخانه‌ی مردانه و زنانه‌ی مجزا با پیش‌ورودی (کفش کن) در محل مناسبی که ساکت و آرام باشد، در نظر گرفته شود. نمازخانه باید دارای شرایط زیر باشد:

  1. در محل مناسب مانند نیم طبقه‌ی اول یا در محلی دور از سروصدا و رفت‌وآمد پیش‌بینی شود.
  2. پیش‌ورودی یا کفش‌کن طوری در نظر گرفته شود که هنگام باز کردن در، فضای داخل نمازخانه در معرض دید مستقیم قرار نگیرد.
  3. دارای مکانی برای وضو گرفتن باشد. این محل باید در خارج از فضای نمازخانه بوده و در معرض دید مستقیم قرار نگیرد، دارای دستشویی با کف‌شوی فاضلاب باشد. اگر سرویس بهداشتی مردانه و زنانه‌ی عمومی در فاصله‌ی نزدیک نمازخانه پیش‌بینی شده باشد، نیازی به محل وضو گزفتن نخواهد بود.

راهروها و راه‌پله‌ها: فضای راهرو باید حدود ۶ متر مربع  برای هر اتاق و حداقل ۵/۱ تا ۸/۱ متر عرض داشته باشد. مسیرهای جداگانه‌ای باید برای مهمانان، کارکنان و کالاها مهیا شود. رفت‌وآمد درون و نزدیک یک هتل همواره وجود دارد. مشتریان حرکت خود را از محوطه‌های پارکینگ شروع می‌کنند، از ورودی و پذیرش می‌گذرند و سپس به سوی آسانسورها، راه‌پله‌ها یا راهروهای منتهی به اتاق خواب‌ها یا اتاق‌های عمومی روان می‌شوند. در بسیاری از هتل‌ها مشتریان مجاز به رفتن مستقیم از اتاق خواب به پارکینگ، بدون گذر از قسمت پذیرش نیستند. باید مسیرهای خاص مناسبی برای فرار از آتش، مطابق با قوانین مربوط ارائه شود. در حالت کلی راهروها و راه پله‌ها باید سالم و با نورپردازی مناسب و بدون مانع باشند. راهرو ممکن است باریک بوده و در قسمت‌های مختلف اختلاف سطح داشته و پراکنده باشد. در هتل‌های درجه‌ی بالاتر باید امکان حرکت چرخ‌دستی خانه‌داری، خدمات اتاق‌ها و باربری در راهروها فراهم باشد. حداقل عرض مسیرهای فرار از آتش در فضاهای عمومی و رستوران برای هر ۱۵۰ نفر ۰/۱ متر است. معابر عمومی باید حداقل ۱۰/۱ متر عرض داشته باشند.

 

در همین ارتباط بخوانید!  کـارخانه‌ی نسـاجی «احسـان‌پـود» | هنر معماری

آسانسورها: در هتل‌های یک و دو ستاره اگر ساختمانی بیش از دو طبقه بر روی همکف داشته باشد وجود آسانسور در آن الزامی است. امکان بخشودگی در صورتی است که وجود آسانسور یا ایجاد آن در ساختمان‌های قدیمی با خصوصیات معماری ساختمان امکان‌پذیر نباشد. در جایی که بخشودگی آسانسور اِعمال شده است، باید برای حمل و نقل، وسایل کمکی وجود داشته باشد. در هتل‌های با درجه‌ی بالاتر اگر ساختمان سه طبقه یا بیشتر برروی همکف داشته باشد، وجود آسانسور الزامی است و در این سطح، هتل نمی‌تواند مشمول بخشودگی شود، مگر آنکه تعداد طبقات آن کمتر باشد.

پارکینگ: در هتل‌های یک تا سه ستاره باید پارکینگ متناسب با ظرفیت هتل موجود باشد و محل‌های پارک اتومبیل باید دقیق مشخص شود و روشنایی مناسبی داشته باشد. اما در هتل‌های پنج ستاره خدمات ویژه، مانند پارکینگ‌داری، نیز می‌تواند منظور شود. در صورت درخواست میهمان خدماتی از قبیل نظافت خودرو را هم می‌توان ارائه داد.

پیوست‌ها و ساختمان‌های جانبی: در جایی که ساختمان جانبی وجود دارد، تسهیلات این بخش نیز برای درجه‌بندی هتل به طورکلی در نظر گرفته خواهد شد. فاصله‌ی ساختمان جانبی از ساختمان اصلی نباید خیلی زیاد باشد. در هتل‌های چهار و پنج ستاره هرنوع ساختمان جانبی باید به وسیله‌ی راه مخصوص یا سایبان به ساختمان اصلی مرتبط ‌شود یا اگر به دلیل وسعت محوطه، فاصله‌ی ساختمان جانبی از ساختمان اصلی زیاد است، وسیله‌ی رفت‌وآمد به آن وجود داشته باشد.

استاندارد فضاهای ویژه‌ی معلولین

درهتل‌ها باید امکاناتی را برای معلولین در حداقل ۱-۲ درصد اتاق‌ها و ترجیحاً در طبقه‌ی همکف با حداقل مشخصات زیر پیش بینی کرد: سطوح شیبدار ۱:۲۰،  راهروها با عرض ۵/۹۱ سانتی‌متر، درها با عرض ۵/۸۱ سانتی‌متر، ورودی لابی‌ها ۴۶ سانتی‌متر پهن‌تر ازدر در سمت قفل. درهای کمدها باریک یا کشویی و طبقات آن‌ها به ارتفاع ۳۷/۱ متر باشند. در حمام‌ها فضای چرخش مرکزی ۵۲/۱ متر و عرض ۷۵/۲ متر باشد. سطح میزهای آرایش ۸۶ سانتی‌متر، ارتفاع فضای زانو ۵/۶۸ سانتی‌متر بوده و آینه‌ها باید تا یک متر امتداد داشته باشد. ارتفاع نشیمنگاه توالت معمولاً ۴۳ سانتی‌متر است و میله‌های دستگیره در طرفین حمام در نظر گرفته می‌شود. کلیدهای برق در ارتفاع ۲/۱ متر، فضای میان تخت‌ها و اثاثیه ۹۱ سانتی‌متر، تخت‌ها با ارتفاع ۴۵ تا ۵۰ سانتی‌متر پیش‌بینی می‌شوند و در زیر آن‌ها باید فضای کافی وجود داشته باشد. سطح چشم از صندلی چرخدار ۰۷/۱ تا ۳۷/۱ متر است. در میزهای آرایش باید این مورد درنظر گرفته شود. قرنیز کم‌ارتفاع نیز برای پنجره‌ها ترجیح داده می‌شود.