طراح داخلی: ؤیلیام دایاموند و اَنتونی باراتا، شرکت دایاموند باراتا دیزاین، نیویورک، نیویورک متن: مارلین شولود عکس: رابرت بْرَنتلی، دلری بیچ، فلوریدا ترجمه­‌ی علیرضا سیّداحمدیان

اَنتونی باراتا، طراحی داخلی و صاحبِ این خانه، می‌گوید: «من که هیچوقت از کار دکوراسیون خسته نمی‌شوم، چون دکوراسیون زندگیِ من است ــ و همیشه هم برایم هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده بوده است.» و این هیجان را می‌توان به‌عینه در خانه‌ی دوبلکسی به مساحتِ ۱۳۰ متر مربع که متعلق به اوست مشاهده کرد. وقتی از او می‌پرسیم که چطور پالتِ نارنجی و زرد لیمویی را برای داخل این خانه انتخاب کرده، می‌خندد و می‌گوید: «کار بسیار ساده‌ای بود.» باراتا با سابقه‌ی بیش از ۲۰ سال کار در عرصه‌ی طراحی داخلی، هنوز هم شیفته‌ی کارهای متفاوت و بدیع است، خیلی خیلی متفاوت‌تر و بدیع‌تر از انتخابی خوش‌یمن. باراتا آشیانه‌ی عقاب خود در وینیشن آیلند (Venetian Island) را «پرتوِ خورشیدی» در زندگی شخصی‌اش توصیف کرده است. و این توصیف درست به اندازه‌ی پالتی که انتخاب کرده حاکی از این است که خانه‌ای با این‌همه زرد و نارنجی و لیمویی ــ در همه چیز، از اثاث، و دیوار گرفته تا ملزومات منزل ــ واقعاً چطور می‌تواند به نظر برسد.

مبلمانْ پراکنده و مینیمال، صمیمی و شیطنت‌آمیز، انتخاب شده‌اند، بدون هرگونه محدودیت و زمختی. این عناصر در کنار کفپوش مصنوعی که کل خانه را درمی‌نوردد، احساسی از گشودگی و دلبازی در فضا پدید می‌آورند که به طرز بسیار مطلوبی جسارتِ به‌کاررفته در رنگ‌های داخلی را تعدیل می‌کند. درب‌های سرتاسریِ بالکن، طبقه‌ی همکف و طبقه‌ی بالاییْ آبشاری از نور طلایی خورشید را به فضای داخل خانه سرازیر می‌کنند.

برای افزودن بر وسعتِ منزل هم باراتا و هم همکارش، ؤیلیام دایاموند، توافق کردند که هیچ اسباب و اثاث قدیمی را در این خانه به کار نبرند. باراتا، به قولِ خودش، یک نوع استیلِ قدماییِ متعلّق به دهه‌ی ۱۹۷۰ را از صافیِ چشمانِ خود گذراند و آن را در منزل به کار برد. اما او آثار هنریِ دهه‌ی مزبور را نمی‌خواست، و در عوض ترجیح می‌داد تا جلوه‌ی هنر و طراحی مدرن را به شکل بدیع‌تری مورد استفاده قرار دهد.

به محض ورود به منزل چشم متوجه نمای زیبای داخل آن می‌شود و سپس به بازی متقابل رنگ‌ها، طرح‌ها و عناصر طراحیِ آن پی می‌برد. دیوار نارنجیِ اتاق نشیمن، هم زمینه‌ی ۳۰ تابلوی نقاشیِ رنگارنگ اثر سیل فلویر (Ceal Floyer) را تشکیل می‌دهد که با چکاندنِ قطره‌های رنگ بر بوم ایجاد شده‌اند، و هم زمینه‌ی یک شِز (chaise) بلند میلو برامَن (Braughman) به رنگِ زردِ لیمویی است که گویی در فضا معلق نگاه داشته شده است. یک کُنسُلِ نارنجی کارِ کارل سْپرینگر، متعلّق به دهه‌ی ۱۹۷۰ و خریداری‌شده در لندن، در مقابلِ این شِز قرار گرفته است. در همان نزدیکی‌ها، یک میز تحریر انحناءدار، کاری از موریس کولکا (Maurice Culca) که برای ژول لُلو (Jules Leleu) طراحی و ساخته شده، فضای کاری خانه را تعریف کرده است.

فضای غذاخوری را یک دیوار زرد لیمویی و سفید توصیف کرده که الهامیست از الگزاندر جیرارد (Girard) و توسط اَدَم لوئن‌باین (Lowenbein) رنگ‌آمیزی شده است. یک میز غذاخوری از جنس شیشه و کرُم با صندلی‌های گرد و با نشیمنِ چرمیِ نارنجی‌رنگ، احاطه شده که به همان اندازه که سبک دارد، راحت هم هست. آنسوتر، کابینت‌های لاکی سفید و مجلّل، با یراقِ فولادی‌شان آشپزخانه را مجهّز ساخته‌اند.

یک حرف بزرگِ “A” (به نشانه‌ی Anthony) بالای سرتخت چرمی سفید با حاشیه‌ی نارنجی، الهامی از جرج نلسن، قرار دارد که اِچینگ‌های گردِ دِمیَن هرست را به یاد می‌آورد. خود باراتا، دائم از روی بالکن به آب‌های زیبای مناطق استوایی نظر می‌اندازد و درباره‌ی این تغییر چشم‌انداز می‌گوید: «در جزیره بودن و از فراز خلیج به شهر دوردست نگاهی انداختن، واقعاً حکایتی دارد.»

⇓برای دیدن تصاویر بر روی دکمه زیر کلیک کنید⇓

در همین ارتباط بخوانید!  دفـتـر مرکـزی گـوگـل در ایتـالیـا | هنر معماری